Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

227 - Ὅτι καὶ τώρα στὲς καρδιὲς μαῦρο μελάνι ἁπλώθη



βιγλάτωρ

πάνω ες τ λευκ χαρτ μαρο μελάνι πλώθη,
μελάνι βάφτη ορανς κ’ μέραν νυχτώθη.
Τν προμαχώνω ναμεσς ο γέρηδες σουρίζουν,
βροντον πορτοπαράθυρα, φλάμπουρα πλανταγίζουν.
Τ δέντρη γυμνώθησαν, φύλλα χρυσ σκορποσιν,
κ’ ο μαροι μς στος στάβλους των μ νερον χλιμιντροσιν.
Στάλες ριές, στάλες βαρειές, νότισεν τ χμα,
κι π τ’ λίγον νοιξε τν ορανν τ πμα.
Αλάκια κα νεροσυρμές, μν χαλασμς γροικιέται,
κι π’ τς βροχς τν σάλαγον χς το τόπου σβηέται.
Κάτω στν κάμπ’ ποταμς φουσκώνει, κατεβάζει,
θεργιν στο κάστρου τν ποδιν φρίζει κι νταριάζει.
Γδέρνει τς κροποταμιές, τς καλαμις βουρλίζει,
θόλωσέν του τ νερ κι ς δράκοντας μουγκρίζει.
Κι ντίπερα κι ντίνακρα τν πιστων ο τόποι,
τν Σαρακήνων τ χωριά, μωαμέτηδες νθρώποι.
Κι λα βιγλάτωρ τ τηρ κ’ ες τ κοντάριν γέρνει,
στν κάπα του μαζεύεται, βροχ ν μ τν παίρνει.
Πότε το νο του χάνεται κα πότε στ’ γριοκαίρι,
τν πόλεμον νιστορε πο κάμαν καλοκαίρι.
Φουσσάτα κα μονόκουρσα στν χώραν που μπαναν
κ’ ο κρίτες, σν γερικά, κατόπι τος παρναν.
Κι γέλες ς σκόρπιζαν, τ κορσος ν γυρέψουν,
τν χαραμήδων ίχνονταν σειριά, ν μακελέψουν.
Κ’ στερα μάδι χύνονταν, πού’ σαν τσαντιρωμένοι,
κ’ ο μιράδες στ φαρι φεγαν ντροπιασμένοι.
Κ’ ο ραβίδες σκιάζονταν τ’ κριτικ λεοντάρια
μ τετραπίθαμα σπαθιά, μ τρες ργυις κοντάρια.
Σ τέτοια νος δρασκέλαγεν, στς βίγλας τ πατάρι,
- κα μς στν μπόρα γυάλιζεν τ γκρίζο δυναμάρι -
κ’ λεγεν «Θέλημα θεο ωμανία ν μείνει,
τς Πόλης τ κηφηναριν ς τρώγει κα ς πίνει.
Τ μλον πέρα π’ τ μηλιν καμμι φορ κυλάει,
τν μισανθρώπων γενι φιλάνθρωπη γεννάει.
Μόνο λπίδα μν χαθε κι κόσμος ν κρατιέται,
κι νθς μοσχομύριστος στν κοπρι βαστιέται».

ωμανία πέρασεν, πάρθη κα καταλύθη,
τν κριτν τ πάλεμα δν πολησμονήθη.
Χρόνοι, καιρο κ’ τη πολλ κ’ αἰῶνες στος αἰῶνες,
κάστρο παρτο θ’ ντροκαλε τος λλενους σ’ γνες.
τι κα τώρα στς καρδις μαρο μελάνι πλώθη,
μισάνθρωπο κηφηναριν στν κόσμον τρανώθη
κα χαραμδες γιόμισεν κ’ μέραν νυχτώθη.

Εστράτιος Ε. Σαρρς, blog Τραγωδάνος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...