Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

245 - Έλληνας ή πολίτης του κόσμου;





«Το αίμα μου είναι ελληνικό και αυτό δεν το σβήνει κανένας»

Ειπώθηκε από την Μαρία Κάλλας για τον εαυτό της.

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

244 - Αγιοκατάταξη του Γέροντος Πορφυρίου



Στην αγιοκατάταξη του Γέροντος Πορφυρίου (1906 - 1991) προχώρησε η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, κατά την σημερινή συνεδρίασή της (Τετάρτη 27/11/2013), υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.




Πηγή:

Οικουμενικό Πατριαρχείο

Αγιορειτικές Μνήμες


Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

243 - Γιατί μας έπλασε ο Θεός;



Μα, γιατί πλασθήκαμε; Δεν μας έπλασε ο Θεός, απλώς διότι θέλησε να δείξει ότι έχει τη δύναμη να φτιάξει ανθρώπους, δημιουργήματα.

Μας έφερε στο είναι, για να είμαστε όντα που θα νοιώθουν την ευτυχία Του και θα απολαμβάνουν τον εαυτόν Του.
 
Έπλασε μακάρια πλάσματα και δημιουργήματα, για να ευτυχούν. Όμως εμείς χάσαμε τον προορισμό μας με την παρακοή που του κάναμε και φθάσαμε να παραγνωρίσουμε τελείως τον φυσικό Πατέρα και να αγαπούμε τόσα άλλα πράγματα και τον Θεό να μην Τον αγαπούμε καθόλου. Εάν αγαπούσαμε τον Θεό, θα φυλάγαμε τις εντολές Του.

Γέρων Φιλόθεος Φιλοθεΐτης, Η Τέχνη της Σωτηρίας (Ομιλίαι), τόμος Α', σ. 127



Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

242 - Ο τροχός και το δέντρο της ζωής



Ο τροχός και το δέντρο της ζωής στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου Προδρόμου στη συνοικία Απόζαρι της Καστοριάς. http://anagnostikon.blogspot.be/
Ο τροχός και το δέντρο της ζωής
στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου Προδρόμου στη συνοικία Απόζαρι της Καστοριάς.


To Aρχαιολογικό Ινστιτούτο Μακεδονικών και Θρακικών Σπουδών αναρτά τις αρχαιολογικές εκπαιδευτικές ταινίες παραγωγής του στο YouTube. Στο δίαυλο Α.Ι.Μ.Θ.Σ. Βιντεοθήκη(http://www.youtube.com/user/AIMTHS), οι χρήστες του διαδικτύου μπορούν να δουν αρχαιολογικές ταινίες παραγωγής 2010-13.

Μία από αυτές αφορά το τροχό του ανθρώπινου βίου με αφορμή την εικονογράφησή του στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου Προδρόμου στη συνοικία Απόζαρι της Καστοριάς (βλέπε και την ανάρτησή του Αναγνωστικού εδώ: 90 - Ο μάταιος και πλάνος βίος 


241 - Στοχασμοί στη Θεία Λειτουργία

"Στοχασμοί στη Θεία Λειτουργία". Ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ που εξηγεί τους συμβολισμούς της Θείας Λειτουργίας, τα λειτουργικά κείμενα, τους ύμνους και παρουσιάζει εσωτερικά σημεία της Θείας Λειτουργίας, που δεν είναι ορατά από τους πιστούς.





Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

240 - Το Γενέσιον της Θεοτόκου



Απόσπασμα από λόγο του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού εις το Γενέσιον της Θεοτόκου.

Σήμερα ανοίγονται οι πύλες της στειρώσεως και παρουσιάζεται θεϊκή, παρθενική πύλη, που από μέσα της θα περάσει και θα μπει στην οικουμένη «σωματικά» ο Θεός, που βρίσκεται πέρα από όλα τα όντα, όπως λέει ο Παύλος, ο ακροατής των ανέκφραστων μυστικών. Σήμερα από τη ρίζα του Ιεσσαί ξεφύτρωσε κλωνάρι, που πάνω του βλάστησε για χάρη του κόσμου θεοϋπόστατο άνθος.
  
Σήμερα από τη γήινη φύση έφτιαξε ουρανό πάνω στη γη εκείνος που άλλοτε, παλιά, δημιούργησε μέσα από τα νερά το στερέωμα και το ανέβασε στα ύψη. Κι αληθινά ο ουρανός αυτός είναι πολύ πιο θεϊκός και πολύ πιο καταπληκτικός από τον πρώτο. Γιατί ο Λόγος του Θεού, που δημιούργησε στον πρώτο ουρανό τον ήλιο, θα ανατείλει ο ίδιος στο δεύτερο ουρανό, ήλιος δικαιοσύνης. Έχει δύο φύσεις, κι ας λυσσομανούν οι ακέφαλοι· ένα πρόσωπο, μία υπόσταση, κι ας σκάσουν από το κακό τους οι Νεστόριοι. Το άναρχο φως, που έχει την προαιώνια ύπαρξή του από άναρχο φως, το άυλο και ασώματο, παίρνει σώμα από γυναίκα και «σαν νυμφίος βγαίνει από νυφικό δωμάτιο», και, μ’ όλο που είναι Θεός, γίνεται έπειτα γήινος άνθρωπος. Σαν «γίγαντας» θα τρέξει με χαρά τον δρόμο της δικής μας ζωής, και μέσα από τα πάθη θα προχωρήσει για να πεθάνει και να δέσει τον ισχυρό, το διάβολο, και να του αρπάξει την περιουσία, την ανθρώπινη φύση μας, και να ξαναφέρει στην ουράνια γη το χαμένο πρόβατο.
 
Σήμερα ο «γιος του μαραγκού», ο παντεχνίτης Λόγος του Θεού, που χάρη σ’ Αυτόν ο Πατέρας δημιούργησε τα πάντα, το δυνατό χέρι του μεγάλου Θεού, έχοντας, με το Άγιο Πνεύμα σαν δάχτυλά του, ακονίσει το στομωμένο σκεπάρνι της φύσεως, έφτιαξε για τον εαυτό του έμψυχη σκάλα, που η βάση της στηρίζεται πάνω στη γη και το κεφάλι της ακουμπάει στον ουρανό, που πάνω της αναπαύεται ο Θεός, που την εικόνα της αντίκρισε ο Ιακώβ. Απ’ αυτή αφού κατέβηκε, χωρίς να μετακινηθεί από τη θέση του ο Θεός, πιο σωστά αφού ταπεινώθηκε, «φανερώθηκε πάνω στη γη» και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους. Αυτά όλα λοιπόν σημαίνουν η κατάβαση, η συγκαταβατική ταπείνωση, η πολιτεία του πάνω στη γη, την πιο βαθιά γνώση, που δόθηκε στους ανθρώπους της γης. Πάνω στη γη στηρίχθηκε η νοητή σκάλα, η Παρθένος· γιατί γεννήθηκε από τη γη· και η κεφαλή της φθάνει στον ουρανό.
 
Η κεφαλή, βέβαια, κάθε γυναίκας είναι ο άνδρας· για την Παρθένο όμως, μια και δεν γνώρισε άνδρα, έγινε κεφαλή της ο Θεός και Πατέρας, αφού με το Άγιο Πνεύμα έκανε συμφωνία με την Παρθένο κι αφού έστειλε σαν κάποιο θεϊκό πνευματικό σπόρο τον Υιό και Λόγο του, την παντοδύναμη δύναμή Του. Πραγματικά με το ευλογημένο θέλημα του Πατέρα έγινε υπερφυσικά, χωρίς μεταβολή, ο Λόγος σάρκα, όχι με φυσική ένωση, αλλά ξεπερνώντας τους νόμους της φύσεως, από το Άγιο Πνεύμα και από την Παρθένο Μαρία και «κατασκήνωσε ανάμεσά μας».
 
Γιατί η ένωση του Θεού με τους ανθρώπους γίνεται με το Άγιο Πνεύμα. «Όποιος μπορεί ας το καταλάβει. Όποιος έχει αυτιά, ας ακούσει». Ας ξεφύγουμε από τις ανθρώπινες σκέψεις. Άνθρωποί μου, η θεότητα είναι απαθής, δεν παθαίνει αλλοιώσεις. Εκείνος που την πρώτη φορά γέννησε αναλλοίωτα με τρόπο φυσικό, γεννάει αναλλοίωτα τον ίδιο Υιό για δεύτερη φορά «κατά θεία οικονομία». Και είναι μάρτυρας ο Δαβίδ, ο προπάτορας του Θεού, λέγοντας: «Ο Κύριος είπε σε μένα. Εσύ είσαι Υιός μου, εγώ σήμερα σε γέννησα». Αυτή η λέξη «σήμερα» δεν έχει θέση στην προαιώνια γέννηση, γιατί η γέννηση εκείνη βρίσκεται έξω από το χρόνο.
 
Σήμερα χτίζεται η πύλη που κοιτάει στην ανατολή, απ’ όπου ο Χριστός «θα μπει και θα βγει», αφήνοντας την κλεισμένη· στην πύλη αυτή ο Χριστός είναι «η θύρα των προβάτων». «Ανατολή» είναι το όνομα Εκείνου, που μας οδήγησε κοντά στον αρχίφωτο Πατέρα. Σήμερα φύσηξαν χαράς πνοές, προμηνύματα της παγκόσμιας Χαράς. Ας χαμογελά πάνω ο ουρανός, κι ας πηδά από τη χαρά της κάτω η γη, ας πάλλεται η θάλασσα του κόσμου. Μέσα της γεννιέται το κογχύλι, το στρείδι, που με την αστραπή του Θεού από τα ουράνια θα συλλάβει στα σπλάχνα του και θα γεννήσει το πολύτιμο μαργαριτάρι, τον Χριστό.

Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

239 - Ο καύσωνας του Ιουλίου



Mια μέρα που κατέβαινα στην οδόν των Φιλελλήνων, μαλάκωνε η άσφαλτος κάτω απ' τα πόδια και από τα δένδρα της πλατείας ηκούοντο τζιτζίκια, μέσ' στην καρδιά των Aθηνών, μέσ' στην καρδιά του θέρους.
  
      Παρά την υψηλήν θερμοκρασίαν, η κίνησις ήτο ζωηρά. Aίφνης μία κηδεία πέρασε. Oπίσω της ακολουθούσαν πέντε-έξη αυτοκίνητα με μελανειμονούσας, και ενώ στα αυτιά μου έφθαναν ριπαί πνιγμένων θρήνων, για μια στιγμή η κίνησις διεκόπη. Tότε, μερικοί από μας (άγνωστοι μεταξύ μας μέσ' στο πλήθος) με άγχος κοιταχθήκαμε στα μάτια, ο ένας του άλλου προσπαθώντας την σκέψι να μαντεύση. Έπειτα, διαμιάς, ως μία επέλασις πυκνών κυμάτων, η κίνησις εξηκολούθησε.
 
      Ήτο Iούλιος. Eις την οδόν διήρχοντο τα λεωφορεία, κατάμεστα από ιδρωμένον κόσμο ― από άνδρας λογής-λογής, κούρους λιγνούς και άρρενας βαρείς, μυστακοφόρους, από οικοκυράς χονδράς, ή σκελετώδεις, και από πολλάς νεάνιδας και μαθητρίας, εις των οποίων τους σφικτούς γλουτούς και τα σφύζοντα στήθη, πολλοί εκ των συνωθουμένων, ως ήτο φυσικόν, επάσχιζαν (όλοι φλεγόμενοι, όλοι στητοί ως Hρακλείς ροπαλοφόροι) να κάμουν με στόματα ανοικτά και μάτια ονειροπόλα, τας συνήθεις εις παρομοίους χώρους επαφάς, τας τόσον βαρυσημάντους και τελετουργικάς, άπαντες προσποιούμενοι ότι τυχαίως, ως εκ του συνωστισμού, εγίνοντο επί των σφαιρικών θελγήτρων των δεκτικών μαθητριών και κορασίδων αυταί αι σκόπιμοι και εκστατικοί μέσα εις τα οχήματα επαφαί - ψαύσεις, συνθλίψεις και προστρίψεις.
   
      Nαι, ήτο Iούλιος· και όχι μόνον η οδός των Φιλελλήνων, μα και η Nτάπια του Mεσολογγιού και ο Mαραθών και οι Φαλλοί της Δήλου επάλλοντο σφύζοντες στο φως, όπως στου Mεξικού τας αυχμηράς εκτάσεις πάλλονται ευθυτενείς οι κάκτοι της ερήμου, στην μυστηριακή σιγή που περιβάλλει τας πυραμίδας των Aζτέκων.
  
      Tο θερμόμετρον ανήρχετο συνεχώς. Δεν ήτο θάλπος, αλλά ζέστη - η ζέστη που την γεννά το κάθετο λιοπύρι. Kαι όμως, παρά τον καύσωνα και την γοργήν αναπνοήν των πνευστιώντων, παρά την διέλευσιν της νεκρικής πομπής προ ολίγου, κανείς διαβάτης δεν ησθάνετο βαρύς, ούτε εγώ, παρ' όλον ότι εφλέγετο ο δρόμος. Kάτι σαν τέττιξ ζωηρός μέσ' στην ψυχή μου, με ηνάγκαζε να προχωρώ, με βήμα ελαφρόν υψίσυχνον. Tα πάντα ήσαν τριγύρω μου εναργή, απτά και δια της οράσεως ακόμη, και όμως, συγχρόνως, σχεδόν εξαϋλούντο μέσα στον καύσωνα τα πάντα - οι άνθρωποι και τα κτίσματα - τόσον πολύ, που και η λύπη ακόμη ενίων τεθλιμμένων, λες και εξητμίζετο σχεδόν ολοσχερώς, υπό το ίσον φως.
 
      Tότε εγώ, με ισχυρόν παλμόν καρδίας, σταμάτησα για μια στιγμή, ακίνητος μέσα στο πλήθος, ως άνθρωπος που δέχεται αποκάλυψιν ακαριαίαν, ή ως κάποιος που βλέπει να γίνεται μπροστά του ένα θαύμα και ανέκραξα κάθιδρως:
 
      "Θεέ ! O καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξη τέτοιο φως ! Tο φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Eλλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου".

Εμπειρίκος Aνδρέας
Εις την Οδόν των Φιλελλήνων  
(από την Oκτάνα, Ίκαρος 1980)



Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

238 - Το φρούριο



Το 2009 η ταινία προβλήθηκε σε φεστιβάλ ορθόδοξης ταινίας και πήρε τα πρώτα βραβεία σε όλες τις κατηγορίες, με ομοφωνία κοινού και επιτροπής.

Τα γυρίσματα διήρκεσαν ένα χρόνο στο μοναστήρι Σβιάτο-Βαζνεσένσκι (Της Αναλήψεως) στα σύνορα με την Ρουμανία. Ο σκηνοθέτης μας δίνει την ευκαιρία να αναθεωρήσουμε τις αξίες της ζωής, μέσα από τα παραδείγματα των μοναχών, εφαρμόζοντας καθημερινά την εντολή της αγάπης.

Τα κεντρικά πρόσωπα είναι: ο ηγούμενος του μοναστηριού (που έγινε ο πατέρας για 29 υιοθετημένα παιδάκια, έχοντας ήδη τρία δικά του, δύο αγόρια και ένα κορίτσι), η αδελφότητα και τα παιδιά από το μοναστηριακό ορφανοτροφείο (150 ορφανά), πολλά από τα οποία είναι βαριά άρρωστα.



Παραγωγή: 2007
Σκηνοθέτης: Μιχαήλ Σάδριν
Προβολή: ορθόδοξο τηλεοπτικό κανάλι «Γκλας»

Απόδοση στα ελληνικά: www.agiazoni.gr


Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

237 - Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων


Ανακατασκευή του μηχανισμού των Αντικυθήρων.
Ανακατασκευή του μηχανισμού των Αντικυθήρων.


Το 1901, μια ομάδα δυτών κατά τη διάρκεια ανασκαφών σε αρχαίο ρωμαϊκό ναυάγιο κοντά στο νησί των Αντικυθήρων, ανοικτά των νοτίων ακτών της Αντικυθήρων, βρήκε ένα μυστηριώδες αντικείμενο - ένα κομμάτι ασβεστοποιημένης πέτρας που περιείχε αρκετά γρανάζια κολλημένα μεταξύ τους μετά από πολλά χρόνια κάτω από τη θάλασσα. Αυτό το 2.000 ετών αντικείμενο, όχι μεγαλύτερο από ένα σύγχρονο φορητό υπολογιστή, θεωρείται πλέον ως ο αρχαιότερος υπολογιστής του κόσμου, που επινοήθηκε για να προβλέπει τις ηλιακές εκλείψεις και, σύμφωνα με πρόσφατα ευρήματα, να υπολογίζει το χρονοδιάγραμμα των αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων. Μετά τις προσπάθειες μιας διεθνούς ομάδας επιστημόνων, τα μυστήρια του Μηχανισμού των Αντικυθήρων ξεσκεπάζονται, αποκαλύπτοντας εκπληκτικές λεπτομέρειες που προκαλούν δέος για αυτό το αντικείμενο που συνεχίζει να καταπλήσσει...





Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

235 - Ο πατέρας





Τα στάδια της ζωής ενός ανθρώπου:

4 ετών: Ο μπαμπάς μου μπορεί να κάνει τα πάντα!
7 ετών: Ο μπαμπάς μου ξέρει τόοοσα πολλά!
8 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τελικά και τόσα πολλά!
12 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τι του γίνεται!
14 ετών: Ο πατέρας μου; Άσε καλύτερα!
21 ετών: Ωχ, πάλι αυτός μπροστά μου!
25 ετών: Κάτι ξέρει για το θέμα αυτό ο πατέρας μου, αλλά όχι και πολλά πράγματα.
30 ετών: Θα πρέπει να μάθω τι ξέρει τελικά ο πατέρας μου γι' αυτό το θέμα.
35 ετών: Πριν αποφασίσουμε, ας ζητήσουμε και τη γνώμη του μπαμπά.
50 ετών: Τι άραγε να πίστευε ο πατέρας μου γι' αυτό;
60 ετών: Τελικά ο πατέρας μου είχε τεράστια εμπειρία!
65+ετών: Α, ρε πατέρα! Μακάρι να ζούσες και να μιλούσαμε σήμερα οι δυο μας!

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

234 - Πνευματικοί λόγοι ενός πιανίστα



Μουσική δεν μαθαίνεις στο Ωδείο. Στο Ωδείο μαθαίνεις τον τρόπο της, την τεχνική της. Μουσική μαθαίνεις, όταν ανακαλύπτεις τον εαυτό σου.
  
Η μελέτη στο πιάνο μοιάζει πολύ με τη προσευχή στον Θεό Είναι πορεία πνευματικής εξέλιξης και ανόδου του ανθρώπου. Ο δρόμος αυτής της εξέλιξης όμως είναι στενός, μα έτσι πρέπει. Μη σε φοβίζει αυτό.
     
Μάθε να μη χαίρεσαι, όταν τρέχουν τα δάχτυλά σου στα πλήκτρα γρήγορα. Δεν είναι σπουδαίο. Μάθε καλύτερα να τρέχει ο νους σου γρήγορα και τότε τα δάχτυλά σου θα υποτάσσονται σε αυτόν.
     
Τα χέρια σου δεν παίζουν από μόνα τους. Τα οδηγεί το μυαλό σου. Μα και εκείνο δεν μπορεί να κάνει πολλό πράγματα από μόνο του, αν δεν ακούει την καρδιά σου. Τα χέρια σου να είναι καθαρά όταν ακουμπάς το πιάνο σου. Πιο καθαρή όμως να είναι η καρδιά σου.
   
Να νιώθεις πάντα πως καλείσαι να κατανοήσεις ένα έργο που δεν έγραψες εσύ. Πρώτο σου μέλημα να είναι η κατανόηση και οτι κρατάς στα χέρια σου κάτι που δεν σου ανήκει. Το έργο κάποιου δημιουργού. Σεβάσου το.

  
Όσο πιο πολύ ταλέντο έχεις, τόσο να κρατάς τη σεμνότητα και την ταπεινότητά σου. Το ταλέντο είναι παραχώρηση. Δεν σου ανήκει! Προσπάθησε να το διαχειριστείς σωστά, με σύνεση, με φόβο, κάποιες στιγμές, με μεγάλη χαρά κάποιες αλλες, αλλά πάντα σα να είναι κάτι που το φιλοξενείς στο σπίτι της καρδιάς σου. Εκείνο μπορεί να φύγει όταν το θελήσει ο Θεός. Δέξου το αυτό ήρεμα και με αγάπη. Τότε, οι στιγμές που θα περνάς μαζί του θα είναι ανεπανάληπτες.
          
Ρώτα τον εαυτό σου τον λόγο που παίζεις πιάνο, που ασχολείσαι με τη μουσική. Πρέπει να σου έρθει ένα χαμόγελο και ένα αίσθημα αγάπης στην καρδιά σου, πριν ορίσεις την απάντηση. Να ανησυχήσεις αν δεν συμβεί...
          
Είναι πολύ διαφορετικό να παίζεις, απλά, πιάνο, από το να είσαι στα αλήθεια πιανίστας - εκτελεστής.   Αυτός που παίζει, απλά, πιάνο είναι σαν κάποιον άνθρωπο που ξέρει τάχα τα πάντα και μιλάει για όλα εύκολα…, για την αγάπη, την αλήθεια, τους ανθρώπους… Ο πραγματικός μουσικός εκτελεστής μοιάζει με Μοναχό. Γιατί; Γιατί εχει σκυμμένο το κεφάλι. Δε μιλάει... Γιατί ξέρει που βρίσκεται.
        
Μάθε την αξία της σιωπής. Μη φλυαρείς, όταν παίζεις. Μη ναρκισσεύεσαι. Μάθε να ακούς τις παύσεις σα μουσική. Φαντασου σε δύο λεπτά να τα πεις όλα…, πως θα σε ακούσει ο άλλος για μια ώρα… Να είσαι εγκρατής στην προσφορά σου, αλλά γενναιόδωρος στον τρόπο που τη δίνεις….   
    
Δίνεις πνευματική τροφή στο ακροατήριό σου! Πρόσεξε λοιπόν! Έχεις ευθύνη για την υγεία του. Προφύλαξέ το! Μην προσπαθείς να αρέσεις. Δώσε του αυτό που η καρδιά σου γνωρίζει σαν αλήθεια.  Άφησέ το μπροστά του με αγάπη. Μη σε απασχολεί, εάν θα γινει απόδεκτή αυτή η προσφορά. Αρκέσου στη χαρά που παίρνεις, μέσα από αυτήν.  
      
Κάνε υπακοή με χαρά στους δασκάλους σου. Όχι με εξαναγκασμό. Άφησέ τους να σε βοηθήσουν να βρεις τον τρόπο να ακούσεις, μέσα από τα δικά σου αυτιά, τη μουσική. 
        
Η τεχνική είναι ένα κουτί με εργαλεία. Παίρνε μόνο αυτό που χρειάζεσαι κάθε φορά. Μην επιλέγεις κατάλληλες ώρες για να μελετάς. Βρες κατάλληλες στιγμές που θα νιώθεις τον σκοπό της μελέτης. Να χαίρεσαι όταν πονάει το σώμα σου.  
      
Να ανησυχείς όταν όλα έρχονται εύκολα….    
       
Και το πιο σημαντικό! Δεν μπορείς να αγαπάς τη μουσική και να μην αγαπάς τον Θεό. Και δεν μπορεί να αγαπάς τον Θεό και να μην αγαπάς τη μουσική. Πάνε μαζί…, πάντα…, από την αρχή! Αν το καταλάβεις, τότε κάθε νότα που θα παίζεις, θα περικλείει έναν κόσμο αγάπης, δοσμένο από Αυτόν. 
   
Ελπίζω να σε βοήθησα… Αυτός είναι ο τρόπος μου που βλέπω το πιάνο και τη μουσική. Αυτές είναι οι κλίμακες που προσπαθώ να μάθω και πάντα θα προσπαθώ...       
   
Βασίλης Τσαμπρόπουλος


 

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

233 - Διαλογισμοί περί μοναχισμού (DVD)



Η Μονή του Αγίου Ιωάννη της Σαγκάης και του Σαν Φρανσίσκο που βρίσκεται στο Manton της Καλιφόρνιας (ιδρύθηκε το 1996) έχει κυκλοφορήσει ένα DVD που είναι μια καλλιτεχνική ματιά στη μοναστική ζωή, όπως εξασκείται στη Μονή του Αγίου Ιωάννη της Σαγκάης και του Σαν Φρανσίσκο.
  
   


Το DVD ονομάζεται Meditations on Monasticism, δηλ Διαλογισμοί περί μοναχισμού, και παρουσιάζει σκηνές από την καθημερινή ζωή στο μοναστήρι, αλλά και συμβουλές του ηγουμένου της μονής περί εισόδου και διαβίωσης στη μοναστική ζωή. 

Παρόλο που η μουσική που συνοδεύει το βίντεο είναι σύγχρονη, και όχι εκκλησιαστική, η ομορφιά των εικόνων, αλλά και η καλλιτεχνική απόδοση σκηνών του καθημερινού βίου της μονής, προξενούν στο θεατή ένα βαθύ αίσθημα γαλήνης και εσωτερικής ειρήνης.   




Η μονή τιμάται επ' ονόματι του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς, ο οποίος έχει κηρυχθεί άγιος το 1994. Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς ήταν ιερέας και πνευματικός με μεγάλη φήμη. Είχε αξιωθεί εν ζωή μεγάλων χαρισμάτων, όπως ιαματικού, προφητικού και προορατικού. Συχνά αναφέρεται απλά ως "Άγιος Ιωάννης ο Θαυματουργός", το δε σεπτό του λείψανο βρέθηκε αδιάφθορο (φωτογραφίες εδώ).
 





Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

232 - Η πιο χαριτωμένη σχολική φωτογραφία

Η πιο χαριτωμένη σχολική φωτογραφία που τραβήχτηκε ποτέ



Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

231 - δεν είχαν πίσω τους αυτοί







Κείνοι που επράξαν το κακό – τους πήρε μαύρο σύγνεφο
Ζωή δεν είχαν πίσω τους μ’ έλατα και με κρύα νερά
Μ’ αρνί, κρασί και τουφεκιά, βέργα και κληματόσταυρο
Παππού δεν είχαν από δρυ κι απ’ οργισμένον άνεμο
Στο καραούλι δεκαοχτώ μερόνυχτα
Με πικραμένα μάτια
Τους πήρε μαύρο σύγνεφο – δεν είχαν πίσω τους αυτοί
Θειό μπουρλοτιέρη, πατέρα γεμιτζή
Μάνα που να ‘χει σφάξει με τα χέρια της
Ή μάνα μάνας που με το βυζί γυμνό
Χορεύοντας να ‘ χει δοθεί στη λευτεριά του Χάρου!

Κείνοι που επράξαν το κακό - τους πήρε μαύρο σύγνεφο
Μα κείνος που τ αντίκρισε στους δρόμους τ ουρανού
Ανεβαίνει τώρα μοναχός και ολόλαμπρος!


Από το Άσμα ηρωικό και πένθιμο
για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας
του ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ






Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

230 - Μια μικρογραφία του Ιωάννη Καντακουζηνού



Μοναδική μικρογραφία χειρογράφου, όπου
ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός
παριστάνεται ως αυτοκράτωρ και ως μοναχός,
κάτω από τη σκέπη της Αγίας Τριάδος.



Συμμετέχοντας ενεργά στη διακυβέρνηση του Βυζαντινού Κράτους για περισσότερα από 25 χρόνια, αλλά εστεμμένος Αυτοκράτορας μόλις για επτά, ο Ιωάννης Καντακουζηνός είναι σημαντική μορφή ανάμεσα στους Βυζαντινούς ηγέτες. Προικισμένος με πλείστα από τα προσόντα που απαιτούνται για έναν άξιο Αυτοκράτορα, βρέθηκε να έχει τα ηνία του κράτους υπό τόσο δυσμενείς διεθνείς συγκυρίες, που πιθανόν άλλος, λιγότερο ικανός, να μην είχε καταφέρει να το διασώσει.

Πολυγραφότατος συγγραφέας, ιστορικός, και με θεολογικό έργο, δικαίωσε το ησυχαστικό κίνημα το 1349, και αφού παραιτήθηκε εκούσια έγινε μοναχός για τα τελευταία 30 χρόνια της ζωής του.

Ο Καβάφης θα γράψει τα ακόλουθα δύο ποιήματα γι αυτόν:



Από υαλί χρωματιστό

Πολύ με συγκινεί μια λεπτομέρεια
στην στέψιν, εν Βλαχέρναις, του Ιωάννη Καντακουζηνού
και της Ειρήνης Aνδρονίκου Aσάν.
Όπως δεν είχαν παρά λίγους πολυτίμους λίθους
(του ταλαιπώρου κράτους μας ήταν μεγάλ’ η πτώχεια)
φόρεσαν τεχνητούς.  Ένα σωρό κομμάτια από υαλί,
κόκκινα, πράσινα ή γαλάζια. Τίποτε
το ταπεινόν ή το αναξιοπρεπές
δεν έχουν κατ’ εμέ τα κομματάκια αυτά
από υαλί χρωματιστό. Μοιάζουνε τουναντίον
σαν μια διαμαρτυρία θλιβερή
κατά της άδικης κακομοιριάς των στεφομένων.
Είναι τα σύμβολα του τι ήρμοζε να έχουν,
του τι εξ άπαντος ήταν ορθόν να έχουν
στην στέψι των ένας Κυρ Ιωάννης Καντακουζηνός,
μια Κυρία Ειρήνη Aνδρονίκου Aσάν.


Ο Ιωάννης Καντακουζηνός υπερισχύει

Τους κάμπους βλέπει που ακόμη ορίζει
με το σιτάρι, με τα ζώα, με τα καρποφόρα
δένδρα. Και πιο μακρυά το σπίτι του το πατρικό,
γεμάτο ρούχα κ’ έπιπλα πολύτιμα, κι ασημικό.

Θα του τα πάρουν — Ιησού Χριστέ! — θα του τα πάρουν τώρα.

Άραγε να τον λυπηθεί ο Καντακουζηνός
αν πάει στα πόδια του να πέσει. Λεν πως είν’ επιεικής,
λίαν επιεικής. Aλλ’ οι περί αυτόν; αλλ’ ο στρατός;—
Ή, στην κυρία Ειρήνη να προσπέσει, να κλαυθεί;

Κουτός! στο κόμμα να μπλεχθεί της Άννας —
που να μην έσωνε να την στεφανωθεί
ο κυρ Aνδρόνικος ποτέ. Είδαμε προκοπή
από το φέρσιμό της, είδαμε ανθρωπιά;
Μα ως κ’ οι Φράγκοι δεν την εκτιμούνε πια.
Γελοία τα σχέδια της, μωρά η ετοιμασία της όλη.
Ενώ φοβέριζαν τον κόσμο από την Πόλι,
τους ρήμαξεν ο Καντακουζηνός, τους ρήμαξε ο κυρ Γιάννης.

Και που το είχε σκοπό να πάει με του κυρ Γιάννη
το μέρος! Και θα τόκαμνε. Και θάταν τώρα ευτυχισμένος,
μεγάλος άρχοντας πάντα, και στεριωμένος,
αν ο δεσπότης δεν τον έπειθε την τελευταία στιγμή,
με την ιερατική του επιβολή,
με τες από άκρου εις άκρον εσφαλμένες του πληροφορίες,
και με τες υποσχέσεις του, και τες βλακείες.



Ως αυτοκράτωρ

ΙΩ(ΑΝΝΗΣ)
ΕΝ Χ(ΡΙΣΤ)Ω ΤΩ Θ(Ε)Ω
ΠΙΣΤΟΣ
ΒΑΣΙΛΕΥΣ


Κ(ΑΙ) ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΡΩΜΑΙ(ΩΝ)
ΠΑΛΕΟΛΟΓΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ
Ο ΚΑΝΤΑΚΟΥΖΗΝΟΣ

Ως μοναχός με το όνομα Ιωάσαφ

ΜΕΓΑΣ Ο Θ(ΕΟ)Σ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ


229 - Be Happy. It's an Order!



Μικρού μήκους ταινία (5λεπτη) του Σινάν Τσετίν η οποία έμμεσα αναφέρεται στην απαγόρευση της Κουρδικής γλώσσας και μουσικής από το Τουρκικό κράτος, αναπαριστώντας ένα αστείο περιστατικό που αφορά ανάλογη απαγόρευση των Κεμαλιστών για την τουρκική μουσική στη δεκαετία του '30. 
  
Ονομάζεται «Be Happy. It's an Order.»
 
Τα γεγονότα υποτίθεται συμβαίνουν σε ένα χωριό της Ανατολίας στις 2 Νοεμβρίου του 1934. Όπως λέει ο ίδιος: «Εκείνα τα χρόνια η Κυβέρνηση της Τουρκικής Δημοκρατίας απαγόρευε να ακούγεται στο ραδιόφωνο η τουρκική μουσική. Σκοπός της ήταν η διάδοση της ευρωπαϊκής μουσικής. Η νεοσύστατη Δημοκρατία επεδίωκε να εδραιωθεί η δυτική κουλτούρα εις βάρος της τοπικής παραδοσιακής κουλτούρας».


Στο 3:35' απολαύστε τον Ύμνο της χαράς του Μπετόβεν από την 9η συμφωνία ...με σάζι.


Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

228 - Δράση εναντίον της πείνας


Ο οργανισμός «Action Against Hunger» έκανε ένα ενδιαφέρον πείραμα για να μας δείξει πως διαχειρίζονται τα παιδιά την ανισότητα μεταξύ τους. Στο πείραμα τοποθέτησαν παιδιά ανά δύο για να φάνε. Ένα όμως είχε φαγητό, το άλλο δεν είχε καθόλου. Αποτέλεσμα του πειράματος: και τα είκοσι παιδιά που πήραν μέρος μοιράστηκαν το φαγητό τους.



Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

227 - Ὅτι καὶ τώρα στὲς καρδιὲς μαῦρο μελάνι ἁπλώθη



βιγλάτωρ

πάνω ες τ λευκ χαρτ μαρο μελάνι πλώθη,
μελάνι βάφτη ορανς κ’ μέραν νυχτώθη.
Τν προμαχώνω ναμεσς ο γέρηδες σουρίζουν,
βροντον πορτοπαράθυρα, φλάμπουρα πλανταγίζουν.
Τ δέντρη γυμνώθησαν, φύλλα χρυσ σκορποσιν,
κ’ ο μαροι μς στος στάβλους των μ νερον χλιμιντροσιν.
Στάλες ριές, στάλες βαρειές, νότισεν τ χμα,
κι π τ’ λίγον νοιξε τν ορανν τ πμα.
Αλάκια κα νεροσυρμές, μν χαλασμς γροικιέται,
κι π’ τς βροχς τν σάλαγον χς το τόπου σβηέται.
Κάτω στν κάμπ’ ποταμς φουσκώνει, κατεβάζει,
θεργιν στο κάστρου τν ποδιν φρίζει κι νταριάζει.
Γδέρνει τς κροποταμιές, τς καλαμις βουρλίζει,
θόλωσέν του τ νερ κι ς δράκοντας μουγκρίζει.
Κι ντίπερα κι ντίνακρα τν πιστων ο τόποι,
τν Σαρακήνων τ χωριά, μωαμέτηδες νθρώποι.
Κι λα βιγλάτωρ τ τηρ κ’ ες τ κοντάριν γέρνει,
στν κάπα του μαζεύεται, βροχ ν μ τν παίρνει.
Πότε το νο του χάνεται κα πότε στ’ γριοκαίρι,
τν πόλεμον νιστορε πο κάμαν καλοκαίρι.
Φουσσάτα κα μονόκουρσα στν χώραν που μπαναν
κ’ ο κρίτες, σν γερικά, κατόπι τος παρναν.
Κι γέλες ς σκόρπιζαν, τ κορσος ν γυρέψουν,
τν χαραμήδων ίχνονταν σειριά, ν μακελέψουν.
Κ’ στερα μάδι χύνονταν, πού’ σαν τσαντιρωμένοι,
κ’ ο μιράδες στ φαρι φεγαν ντροπιασμένοι.
Κ’ ο ραβίδες σκιάζονταν τ’ κριτικ λεοντάρια
μ τετραπίθαμα σπαθιά, μ τρες ργυις κοντάρια.
Σ τέτοια νος δρασκέλαγεν, στς βίγλας τ πατάρι,
- κα μς στν μπόρα γυάλιζεν τ γκρίζο δυναμάρι -
κ’ λεγεν «Θέλημα θεο ωμανία ν μείνει,
τς Πόλης τ κηφηναριν ς τρώγει κα ς πίνει.
Τ μλον πέρα π’ τ μηλιν καμμι φορ κυλάει,
τν μισανθρώπων γενι φιλάνθρωπη γεννάει.
Μόνο λπίδα μν χαθε κι κόσμος ν κρατιέται,
κι νθς μοσχομύριστος στν κοπρι βαστιέται».

ωμανία πέρασεν, πάρθη κα καταλύθη,
τν κριτν τ πάλεμα δν πολησμονήθη.
Χρόνοι, καιρο κ’ τη πολλ κ’ αἰῶνες στος αἰῶνες,
κάστρο παρτο θ’ ντροκαλε τος λλενους σ’ γνες.
τι κα τώρα στς καρδις μαρο μελάνι πλώθη,
μισάνθρωπο κηφηναριν στν κόσμον τρανώθη
κα χαραμδες γιόμισεν κ’ μέραν νυχτώθη.

Εστράτιος Ε. Σαρρς, blog Τραγωδάνος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...