Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

206 - εκεί, πίσω από την Αγία Τράπεζα, κοντά στον Εσταυρωμένο



Από τους πνευματικούς αγώνες που έδωσε ο Αρσένιος Εζνεπίδης για να γίνει ο γέρων Παΐσιος.



Να δης τι γινόταν, όταν ήμουν στην Μονή Στομίου! (σημ. Κατά τα έτη 1958-1962). Ένα βράδυ είχα πάει να προσευχηθώ μέσα στον ναό. Η πύλη του μοναστηριού ήταν κλειστή και στην πόρτα του ναού είχα βάλει το μάνταλο. Κατά τα μεσάνυχτα άρχισε το ταγκαλάκι να χτυπάη το μάνταλο συνέχεια "κρίκι-κρίκι" και δεν σταματούσε, για να με κάνη να πάω να δω τι συμβαίνει. Μπήκα στο Ιερό, για να μην ακούω, και εκεί, πίσω από την Αγία Τράπεζα, κοντά στον Εσταυρωμένο, έμεινα μέχρι το πρωί.


Ο Σταυρός του Χριστού έχει μεγάλη δύναμη. Όταν ήμουν δόκιμος μοναχός, με πολεμούσαν πολύ τα ταγκαλάκια. Το βράδυ, που ήμουν στο κελλί, μου χτυπούσαν συνεχώς την πόρτα και έλεγαν: "Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων". Άνοιγα την πόρτα και, παρόλο που δεν έβλεπα κανέναν, με έπιανε φόβος. Μετά, δεν με χωρούσε ο τόπος· μου ήταν αδύνατον να μείνω μέσα στο κελλί. Υπέφερα, έκλαιγα, έκανα προσευχή, τίποτε. Έβγαινα έξω. Ένα βράδυ, μετά το Απόδειπνο, με βλέπει έξω ένας Προϊστάμενος της Μονής. "Παιδί μου, μου λέει, γιατί δεν πας στο κελλάκι σου; Βλέπεις κανέναν Πατέρα να γυρνάη έξω; Οι Πατέρες κάνουν προσευχή στα κελλιά τους". Άρχισα να κλαίω και του είπα τι συμβαίνει. Μου φέρνει τότε λίγο Τίμιο Ξύλο σε ένα κεράκι και μου λέει: "Πήγαινε, παιδί μου, ήσυχος τώρα στο κελλί σου". Μόλις έκλεισα την πόρτα, άκουσα αμέσως δυνατά: "Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων". "Αμήν", είπα. Ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ένας αστυνομικός με πλήρη στολή. Τα γαλόνια τα φορούσε λοξά στο μανίκι, όπως παλιά οι αστυνομικοί, και άρχισε να φωνάζη: "Ε, παλιοκαλόγερε, εσύ αδιάβαστος (σημ. Εννοεί δόκιμος μοναχός, χωρίς ρασοευχή), τι το έχεις αυτό το ξύλο;". Και άρχισε να γελάη με το… "γλυκό" του γέλιο. Φώναζε, αλλά δεν μπορούσε να πλησιάση, γιατί είχα το Τίμιο Ξύλο. "Κύριε Ιησού Χριστέ", φώναξα, και έγινε καπνός ο "αστυνομικός".

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, Περί Προσευχής, έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σελ. 63-64.


205 - Η δεύτερη ζωή των αγίων λειψάνων

λειψανοθήκη λείψανα 

Σκέφτομαι καμία φορά πως τα άγια λείψανα ζουν μια δεύτερη ζωή. Πράγματι από τη στιγμή του θανάτου του κατόχου τους, τα κόκαλα του μάρτυρα ή άγιου, θάβονται, ξεθάβονται, τεμαχίζονται, κονιορτοποιούνται (αρχαία συνήθεια η κονιορτοποίηση αγίων λειψάνων και η κατάποσή τους προς ίαση σοβαρών ασθενειών), τοποθετούνται σε ναούς και εγκαινιάζουν θεία θυσιαστήρια, αφού πάνω τους οικοδομείται η αγία τράπεζα, ανταλλάσονται, αλλά και πωλούνται, αγοράζονται, ενεχυριάζονται, εξαγοράζουν χρέη, κλέβονται βεβαίως, εκτίθενται σε εορτές και ιερές πανηγύρεις, παραπέφτουν σε υπόγεια, ευπρεπίζονται, τοποθετούνται σε πολύτιμες λειψανοθήκες, τιμώνται, προσκυνούνται, καταφιλούνται, ταξιδεύουν σε στεριές και θάλασσες, περιοδεύουν, παλαιότερα σε ιερές ζητείες, μετακομίζουν (μετακομιδή αγίων λειψάνων), συλλέγονται, αποτίθενται, διεκδικούνται, διαρκώς αναχωρούν στο χώρο και στον χρόνο και πόσα ακόμη δεν αποτελούν τώρα τη φυσική ζωή των ιερών αυτών λειψάνων!


Αναπαύονται σε σκοτεινά, κρύα κουτιά και να που ανοίγουν αυτά τα κουτιά και έρχονται τα άγια κόκαλα στο φως. Τι ακούν κι αυτά από τις εξομολογήσεις των ανθρώπων, τους φόβους, τις επιθυμίες, τις υποσχέσεις, τις μετάνοιες, ενώ την ίδια στιγμή διαστέλλονται από την θερμότητα των κεριών και τα βουβά δάκρυα που πέφτουν πάνω τους, και είναι σα ν' απαντούν κι αυτά ανεπαισθήτως στους πνιχτούς, σιγαλούς αναστεναγμούς και στα τρεμώδη αναφυλλητά των ανθρώπων;

Και ιδού το θαύμα! Λείψανα οστών παλαιών, ας είναι και βραχεία κόνις, ή έστω τριχών μικρό μέρος ή και σημείο μικρό ραντισμάτων, να που αποκαλύπτουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και τον Αμνόν του Θεού, του μελιζομένου και μη διαιρουμένου, του εσθιομένου και μηδέποτε δαπανουμένου.

λειψανοθήκη λείψανα

λειψανοθήκη λείψανα


Περισσότερα: η λειψανοθήκη 

204 - Όταν ο Σουλτάνος «έπιασε» τους Χριστιανούς να ψεύδονται

Σουλτάνος Μαχμούτ ΙΙ
1785 –1839
 
Περνούσε κάποτε ο Σουλτάνος Μαχμούτ έφιππος έξω απ' τον πατριαρχικό ναό της Κωνσταντινούπολης.
Τον κατέλαβε περιέργεια να περιεργαστεί το χριστιανικό ναό, ξεπέζεψε και μπήκε.
Τον υποδέχθηκε ο Πατριάρχης και τον ξενάγησε.
 Ο Σουλτάνος έπιασε θεολογική συζήτηση προσπαθώντας ν' αποδείξει το ψεύτικο της χριστιανικής πίστης.
 Μορφωμένος άνθρωπος ο Πατριάρχης κι έμπειρος, του έδινε τις κατάλληλες απαντήσεις.
 Κάποια στιγμή ο Μαχμούτ κοντοστέκεται μπροστά στις εικόνες των Αγίων Ονουφρίου και Πέτρου του Αθωνίτη.

Υπέρθυρη τοιχογραφία (1796)
 στο Ιερό Χιλιανδαρινό Κελλί Γέννησης της Θεοτόκου, Μαρουδά

«Ε, σ' αυτό σίγουρα ψεύδεστε!», είπε. «Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια γενειάδα;».
Ο Πατριάρχης του είπε πως και σ' αυτό λένε την αλήθεια οι Χριστιανοί και ότι υπήρχαν και στη σύγχρονη εποχή μοναχοί στ' Αγιονόρος με τόσο μακριά γένεια.
    
Ο Ρώσος ιερομόναχος Ααρών ο μακρυγένης
(Φωτογραφία: εργαστήριο μονής Αγίου Παντελεήμονος, 1910)

Ο Σουλτάνος δεν το πίστεψε και διέταξε τον Πατριάρχη να του φέρει μπροστά του έναν απ' αυτούς.
 Πράγματι, έστειλε μήνυμα ο Πατριάρχης κι ένας μακρυγένης αγιονορείτης παρουσιάζεται μπροστά στο Σουλτάνο.

Ιωακείμ ιερομόναχος Αγιαννανίτης, ο μακρυγένης (1895-1950)
(Δημοσίευση φωτογραφίας: Χερουβείμ αρχιμανδρίτης, 1968)

Ανεβαίνει όρθιος πάνω στο ντιβάνι, αμολάει την τούφα κι αυτή πέφτει στο πάτωμα και φτάνει μέχρι τα πόδια του Μαχμούτ.
Απίστευτο του φάνηκε του Οθωμανού και πιάνει μια τρίχα απ' τη ρίζα και με τα δάχτυλά του την περιεργάζεται μέχρι την άκρη. Μετά και δεύτερη και τρίτη....
Η γενειάδα ήταν αληθινή!


Πηγή:  ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...