Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

158 - Πότε αναγκάζεται ο άνθρωπος να ενθυμείται τον Θεόν;





Πότε αναγκάζεται ο άνθρωπος να ενθυμείται τον Θεόν;

Και ο χειρότερος άνθρωπος τρις εις την ζωήν του αναγκάζεται να ενθυμηθή τον Θεόν:

- όταν βλέπη τον δίκαιον να βασανίζεται εξ αιτίας του
- όταν ο ίδιος βασανίζεται λόγω του πταίσματος των άλλων και
- όταν έλθη η ώρα του θανάτου του.

Τρις εις την ζωήν του αναγκάζεται να κλάψη και ο σκληρότερος αμαρτωλός:

- όταν, καθώς τον καταδιώκουν οι άνθρωποι ως άγριον θηρίον, τον θωπεύση η χειρ της μητρός του
- όταν τον ασθενούντα και μοναχικόν επισκεφθή ο εχθρός του προσφέρων εις αυτόν δώρα και συγχώρησιν
- όταν εις την νεκρικήν του κλίνην ο ιερεύς του είπη: το έλεος του Θεού είναι μεγαλύτερον των αμαρτιών σου!

Τρις ο άνθρωπος ομοιάζει ο ίδιος εις τους οφθαλμούς του με τον Θεόν:

- όταν του γεννηθή ο υιός
- όταν κατανοήση και δεχθή τον Χριστόν και
- όταν συμφιλιωθή με το μαρτύριόν του δια την δικαιοσύνην.

Στοχασμός 94 από το βιβλίο του:

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Στοχασμοί περί του καλού και του κακού, Πλήρης και ακριβής μετάφρασις από τα σερβικά από την Μίλιτσα Βέσκοβ, εκδόσεις Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι 2008.

157 - Το σύμπαν είναι μόνον η πρόσκλησις δια το συμπόσιον






Εάν πιστεύης εις τον Θεόν νομίζων ότι τα αισθητά και τα φυσικά αγαθά είναι τα μοναδικά αγαθά, τα οποία ο Θεός δίδει εις τον άνθρωπον, τότε πολύ ταπεινώς σκέπτεσαι περί του Θεού.

Όλα τα αισθητά και τα φυσικά αγαθά τελειώνουν με πίκραν. Ενώ ο Θεός δεν είναι ο κυνηγός, ο οποίος δια των ηδέων δελεάζει τα θηρία εις τον λάκκον.

Τα αισθητά και τα φυσικά αγαθά είναι τα δευτερεύοντα δώρα του Θεού. Τα πρωτεύοντα του Θεού, τα οποία ο Θεός δίδει ευθέως, είναι τα δώρα τα πνευματικά.

Τα αισθητά και τα φυσικά αγαθά ο Θεός δίδει εις τους ανθρώπους με μοναδικόν σκοπόν να τους υπενθυμίζη τα ανώτερα, ηδύτερα και διαρκέστερα αγαθά. Πράγματι, ανόητος θα είναι όποιος δεν κατανοήσει αυτό και δυστυχής όποιος δεν το υιοθετήσει.

Τα αισθητά και τα φυσικά αγαθά μαζί με όλον το σύμπαν είναι μόνον η πρόσκλησις δια το συμπόσιον, η πρόσκλησις με τας υποσημειώσεις των φαγητών και των δώρων, των ασμάτων και των χορών.

Μακάριος όποιος χαρεί δια την πρόσκλησιν και σπεύσει να ανταποκριθή. Μακάριος όποιος το προσκλητήριον θεωρήσει απλώς προσκλητήριον.

Και αλλοίμονον εις εκείνον και δις αλλοίμονον εις εκείνον, ο οποίος το προσκλητήριον του βασιλέως θεωρήσει ως το αληθές συμπόσιον και, κενοδοξών και τρελλός με αυτό, λησμονήσει να ανταποκριθή εις την πρόσκλησιν του βασιλέως.

Στοχασμός 111 από το βιβλίο του:

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Στοχασμοί περί του καλού και του κακού, Πλήρης και ακριβής μετάφρασις από τα σερβικά από την Μίλιτσα Βέσκοβ, εκδόσεις Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι 2008.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...