Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

152 - Ήταν κάποτε ένα παιδί



Ο Αρσένιος Εζνεπίδης (μετέπειτα γέρων Παΐσιος) με τους γονείς του
 
Η επιλογή των αποσπασμάτων που ακολουθούν προέρχονται από το βιβλίο "Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου" του ιερομόναχου Ισαάκ και αναφέρονται όλα στην παιδική ηλικία του γέροντος Παϊσίου (Αρσένιος Εζνεπίδης). Η εικονογράφηση των αποσπασμάτων είναι αυθαίρετη.

Η βροχή

Η αδελφή του Χριστίνα θυμάται ότι, ενώ κάποτε οι γονείς του ήταν στο χωράφι, άρχισε να βρέχει. Ο Αρσένιος τούς σκεφτόταν που βρέχονταν. Πήρε τα δύο μικρότερα αδέλφια του, πήγαν στο εικονοστάσι, γονάτισαν, έκαναν προσευχή και η βροχή σταμάτησε.



Οι κεραυνοί

Όταν έπεφταν κεραυνοί, συνήθιζε να λέγει: "Μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδος".


Με οδηγό τον Σταυρό

Ανέφερε ο Γέροντας: "Κάποια μέρα τ' αδέλφια μου ήταν στο χωράφι και εργάζονταν. Η μητέρα ετοίμασε το φαγητό αλλά δεν είχε με ποιόν να το στείλει και στενοχωριόταν. Το χωράφι ήταν δυο ώρες μακριά.
            - Δωσ' το να το πάω εγώ, της λέω.
            - Μα πού ξέρεις εσύ τον δρόμο;
            - Θα ρωτήσω, είπα.
Ξεκίνησα χωρίς να ρωτήσω κανέναν κρατώντας στο χέρι τον Σταυρό, όπως έβλεπα στις εικόνες τους αγίους Μάρτυρες, και ούτε κατάλαβα καλά από που πήγα. Έφθασα στο χωράφι, άφησα το φαγητό και γύρισα αμέσως, γιατί περίμενε η μητέρα".



Τα ζώα

Όταν πήγαινε να βοσκήσει τα ζώα, έβγαζε τα σαμάρια τους και πήγαινε με τα πόδια. Προτιμούσε να κακοπαθεί και να κουράζεται ο ίδιος, παρά να κουράζει τα ζώα. Όταν τον ρωτούσαν γιατί τα βγάζει, απαντούσε, για να μην πιάνονται στα κλαδιά. Στον θερισμό, όταν οι άλλοι το μεσημέρι ξεκουράζονταν, αυτός πήγαινε και μάζευε στάχυα για να ταΐσει το αλογάκι τους. Τα σύκα, αντί να τα τρώει ο ίδιος, τα έδινε στα ζώα. Σκεφτόταν τα ζώα πιο πολύ από τον εαυτό του.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...