Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

141 - Ο αιώνιος αδελφός μου



… Σχετικ με την προσευχ «Πτερ ημν». Μα κυρα στο Παρσι πριν απ λγα χρνια μου λεγε τι δεν τολμοσε να απαγγελει την προσευχ αυτ μετ τα λγια «ελθτω η Βασιλεα Σου». Αυτ τσο φοβταν, στε, αν ντιμα λεγε στον Θε, «γεννηθτω το θλημ Σου», ττε φειλε να δεχθε «λα σα συμβανουν στη ζω» με την ετοιμτητα να τα υπομνει χωρς γογγυσμ, χωρς μικροψυχα και τα παρμοια. Πρσφατα να λλο πλσμα μου λεγε ακριβς τα δια λγια με σνα, σχετικ με το «και φες ημν … ως και ημες αφεμεν τοις οφειλταις ημν». Ο διος μως θεωρ τι, αν εμες λγαμε μνο τις δο πρτες λξεις της προσευχς αυτς, δηλαδ Πτερ ημν, αντιλαμβανμενοι το βαθ τους νημα, ττε λη μας η ζω σε λα τα εππεδα και τις εκδηλσεις της θα λλαζε ριζικ. Αν εγ εμαι υις του ανρχου Πατρς, σημενει τι βρσκομαι ξω απ την εξουσα του θαντου, σημανει τι δεν εμαι δολος αλλ κριος, κατ’ εικνα της κυριτητος του διου του Θεο, σημανει τι αυθεντικ εμαι ελεθερος με τη μοναδικ αληθιν ννοια της ελευθερας. Παραμνοντας σε ττοια κατσταση, ο νθρωπος δχεται κθε λλον συννθρωπ του ως υιν αναστσεως και παει πλον αυτς να εναι για μνα «μηδαμινς» «ξνος», αλλ εναι ο αινιος αδελφς μου. Πς μπορ να φονεσω ττοιον αδελφ; Αλλ μαζ του οτως λλως συναντιμαι στην αιωνιτητα, ξω απ την οποα εναι αδιανητη η παρξη ακμη και του διου του χρνου. πως λεγε ο Γροντας Σιλουανς, «ο αδελφς μου εναι η ζω μου». Σε ττοια κατσταση ο νθρωπος εκολα και με φυσικ τρπο συγχωρε λα σε λους, και πραγματικ αγαπ τους εχθρος του. Αλλ την αληθιν αυτ ευαγγελικ κατσταση κατορθνουν μνο σοι πραγματικ πιστεουν. Η προσευχ που απορρει απ ττοια παιδικ πστη αμεστητας αποκαλπτει στον νθρωπο λλους ορζοντες, μπροστ στους οποους λα τα υπλοιπα στερονται νοματος …

Επιστολ 38, Αρχιμανδρτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ, ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ, Μετφρασις απ τα ρωσικΑρχιμ. Ζαχαρα, Ιερ Πατριαρχικ και Σταυροπηγιακ ΜονΤιμου Προδρμου σσεξ Αγγλας, 2009

 

140 - Η πίστη





Πίστη

Δεν έχεις Πίστη, όταν τα στάχια σου
προσμένεις να γενούν σιτάρι,
κι από τ΄ άκαρπο δεντρί, που κέντρωσες,
προσμένεις καρπερό βλαστάρι!

Πίστη έχεις, όταν από το χέρσωμα
κι από τα αστραποκαμένα ξύλα,
προσμένεις τους καρπούς ολόδροσους
και καταπράσινα τα φύλλα.

Δεν έχεις Πίστη, όταν, πηγαίνοντας
το δρόμο του βουνού, προσμένεις
να φτάσεις ως το ανάερο ψήλωμα
κάποιας κορφής μαρμαρωμένης.

Πίστη έχεις, όταν, αλυσόδετος,
μέσα από τα βάθη της αβύσσου,
προσμένεις ως τα ουράνια ελεύτερο
να φτερουγίσει το κορμί σου.

Δεν έχεις Πίστη, όταν τ' απόβραδο
προσμένεις να προβάλλουν τ΄ άστρα,
και με του πετεινού το λάλημα
να φέξη η αυγή ροδογελάστρα!

Πίστη έχεις, όταν- όσο αλόγιστο
και πλάνο ο νους σου κι αν το ξέρει-
προσμένεις ήλιο τα μεσάνυχτα
κι αστροφεγγιά το μεσημέρι.

Δεν έχεις Πίστη, όταν, πιστεύοντας,
ρωτάς την κρίση και τη γνώση!
Δεν έχεις Πίστη, όταν την πίστη σου
στο λογικό έχεις θεμελιώσει!

Πίστη έχεις, όταν κάθε σου όνειρο
το ανάφτεις στο βωμό της τάμα,
κι αν κάποιο τάμα σου είναι αδύνατο,
προσμένεις να γενεί το θάμα.

Γιώργος Δροσίνης


139 - Η συγχώρεση του αδικημένου




Ο κολασμένος

Σφαλίσαν χρόνοι εφτά πού' χε πεθάνει
κι ακόμα μες στη γη δεν έχει λιώσει
του κάκου το κερί και το λιβάνι,
κρίμα βαρύ τον έχει μαρμαρώσει.

Ξεθάψαν το κορμί. Σ' ένα πλατάνι
ακέραιο, ολόρθο τό' χουνε στυλώσει,
όποιος περάσει τρεις σταυρούς να κάνει
και στο νεκρό συγχώρεση να δώσει.

Περνούν πολλοί, μ' ανώφελα περνάνε.
Περνά κ΄εκείνος πού' χε αδικημένο
και σιγολέει: - Συχωρεμένος να' ναι!

Το λόγο δεν απόσωσε ακόμα
και τ' άλιωτο κορμί το κολασμένο,
στάχτη, καπνός, σωριάστηκε στο χώμα.

Γιώργος Δροσίνης




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...