Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

221 - Ὁ δρόμος τῆς εὐτυχίας




νθρωπος εναι σ λα χόρταγος. Θέλει ν πολαύσει πολλά, χωρς ν μπορε ν τ προφτάσει λα. Κα γι᾿ ατ βασανίζεται. ποιος μως, φτάσει σ μία κατάσταση, πο ν εχαριστιέται μ τ λίγα, κα ν μ θέλει πολλ στω κα κι ν μπορε ν τ ποκτήσει, κενος λοιπν εναι ετυχισμένος. Ο νθρωποι δν βρίσκουν πουθεν ετυχία, γιατ πιχειρον ν ζήσουν χωρς τν αυτό τους. λλ ποιος χάσει τν αυτό του, χει χάσει τν ετυχία. Ετυχία δν εναι τ ζάλισμα, πο δίνουν ο πολυμέριμνες δονς κα πολαύσεις, λλ ερήνη τς ψυχς κα σιωπηλ γαλλίαση τς καρδις. Γι᾿ ατ επε Χριστός: «Οκ ρχεται βασιλεία το Θεο μετ παρατηρήσεως: οδ ροσιν, δο δε, δο κε. δο γρ βασιλεία το Θεο ντς μν στι».

Ξέρω καλά, τί εναι ζω πο ζονε ο λεγόμενοι κοσμικο νθρωποι. Ο νθρωποι, δηλαδή, πο διασκεδάζουνε, πο ταξιδεύουνε, πο ξεγελιονται μ λογς-λογς θεάματα, μ σημαντολογίες, μ σκάνδαλα, μ τς διάφορες ματαιότητες. λα ατά, π μακρι φαντάζουνε γι κάποιο πργμα σπουδαο κα ζηλευτό! π κοντά, μως, πορες γι τν φτώχεια πο χουνε, κα τ πόσο κούφιοι εναι ο νθρωποι πο ξεγελιονται μ ατ τ γιατροσόφια τς ετυχίας. Βλέπεις δυστυχισμένους νθρώπους, πο κάνουνε τν ετυχισμένο! Κατάδικους, πο κάνουνε τν λεύθερο! δειοι π κάθε οσία! Τρισδυστυχισμένοι! Πεθαμένη ψυχή τους! Κα γι᾿ ατ νύπαρκτη κα «ετυχία» τους! Τελείως ποξενωμένοι π τν Βασιλεία το Θεο!

λλ πς ν γίνει ψωμί, σν δν πάρχει προζύμι; Κα πς ν μν εναι λα νοστα, φο δν πάρχει λάτι;

Μ φοβσαι, δελφέ μου, ν μείνεις μοναχς μ τν αυτό σου! Μ καταγίνεσαι λοένα μ χίλια πράγματα, γι ν τν ξεχάσεις! Γιατ ποιος χασε τν αυτό του, κάθεται μ σκιους κα μ φαντάσματα μέσα στν ρημό του θανάτου. γάπησε τν Χριστ κα τ Εαγγέλιο, περισσότερο π τς πεθαμένες σοφίες τν νθρώπων. Περισσότερο π κάθε τιμ κα δόξα τούτου το κόσμου. Κα μοναχ τότε, θ χαίρεσαι σ κάθε ρα τς ζως σου. Κανένας δρόμος δν βγάζει στν ερήνη τς καρδις, παρ μόνο Χριστός, πο σ καλε πονετικ κα πο σο λέγει: «γ εμ δός».

Φώτης Κόντογλου - δρόμος τς ετυχίας
π τν Συλλογή: Μυστικ νθη


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...