Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

217 - τὴν κρίσιμη ὥρα, ποὺ τὸ Σάλπισμά Σου θ᾿ ἀκουστεῖ



Προσευχή

λες ο πράξεις μου ο μαρτωλές,
τ λάθη, ο νομες πιθυμις
περνονε πάνωθέ μου
καθς τ διάφανο νερό,
Κύριέ μου.

Μέσα π βαλτονέρια προχωρ
κα
τίποτα, μ τίποτα δν μ υπαίνει,
χνος σκις πάνω μου δν μένει.

Κοίταξε πόσο καθαρ
ε
ναι τ χέριά μου τ᾿ μαρτωλά·

σν το παιδιο πο ταν προσεύχεται σ Σένα
τσι σν φλόγα μόλυντη ψωμένα
ε
ναι ξια τν χιτνα σου ν᾿ γγίσουν
κα
τ για τν γίων ν κρατήσουν...

π τ σφάλματά μου τ φριχτ κανένα,
κανένας ξεπεσμός, κρίμα κανένα
δ
ν δύναται νάμεσό μας ν μπε,
ν
μς χωρίσει,

τίποτε λλο δν μπορε ξόν,
π τν πνο πο μ παίρνει τ βαθ
ν ξένοιαστο πνο σν νς παιδιο
στ
μέση ξάφνου πο ρχεται το παιχνιδιο-

Τ ξέρω
ε
ναι σοφο ν σ παρακαλον γι κάτι τι·
γι
τοτο τίποτα δν σο ζητ.

Μόνο μι λύπη μ βαραίνει σν βουνό,
βαθι
ποφέρω,

σν συλλογίζομαι τν πνο τοτο,
πο
μπορε ν ᾿ρθε
τ
ν κρίσιμη ρα,
πο
τ Σάλπισμά Σου θ᾿ κουστε.


Μελισσάνθη
δοιπορικό. κδ.Καστανιώτη.2000. σελ. 192
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...