Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

193 - Η γλυκύτητα της θείας αγάπης, στοργής και σιγουριάς



- Γέροντα, εσείς με τι τρόπους καλλιεργούσατε την ευχή στους διάφορους τόπους που μονάσατε;
- Χανόμουν στην ευχή! Ξέρεις τι θα πη χανόμουν; Βυθιζόμουν…, ένα γλυκό βύθισμα…
- Θέλετε να πήτε, Γέροντα, ότι χάνατε την αίσθηση του τόπου και του χρόνου;
- Ναι, χανόμουν τελείως… Για να φέρω έναν λογισμό, έπρεπε να σταματήσω την ευχή. Ξέρεις τι θα πη να βυθίζεσαι-να βυθίζεσαι… Μετά δεν θέλεις τίποτε, δεν ζητάς τίποτε.
- Μετά, Γέροντα, λες μόνον το "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με";
- Δεν λες τίποτε· νιώθεις την θεία θέρμη, την θεία γλυκύτητα. Σταματάει πλέον και η ευχή, επειδή ο νους έχει ενωθή με τον Θεό και δεν θέλει με κανέναν τρόπο να φύγη από κοντά Του· τόσο ευχάριστα νιώθει.
          Όταν φθάση σ' αυτήν την κατάσταση ο άνθρωπος, η ευχή κόβεται μόνη της. Τότε σταματάει και ο νους από την παρουσία του Θεού, παύει να λειτουργή και το μυαλό, και η ψυχή αισθάνεται μόνον την γλυκύτητα της θείας αγάπης, της θείας στοργής και σιγουριάς, σαν το μωρό που δεν σκέφτεται τίποτε, αλλά μόνον αγάλλεται στην αγκαλιά της μάνας του.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, Περί Προσευχής, έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σ. 248.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...