Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

193 - Η γλυκύτητα της θείας αγάπης, στοργής και σιγουριάς



- Γέροντα, εσείς με τι τρόπους καλλιεργούσατε την ευχή στους διάφορους τόπους που μονάσατε;
- Χανόμουν στην ευχή! Ξέρεις τι θα πη χανόμουν; Βυθιζόμουν…, ένα γλυκό βύθισμα…
- Θέλετε να πήτε, Γέροντα, ότι χάνατε την αίσθηση του τόπου και του χρόνου;
- Ναι, χανόμουν τελείως… Για να φέρω έναν λογισμό, έπρεπε να σταματήσω την ευχή. Ξέρεις τι θα πη να βυθίζεσαι-να βυθίζεσαι… Μετά δεν θέλεις τίποτε, δεν ζητάς τίποτε.
- Μετά, Γέροντα, λες μόνον το "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με";
- Δεν λες τίποτε· νιώθεις την θεία θέρμη, την θεία γλυκύτητα. Σταματάει πλέον και η ευχή, επειδή ο νους έχει ενωθή με τον Θεό και δεν θέλει με κανέναν τρόπο να φύγη από κοντά Του· τόσο ευχάριστα νιώθει.
          Όταν φθάση σ' αυτήν την κατάσταση ο άνθρωπος, η ευχή κόβεται μόνη της. Τότε σταματάει και ο νους από την παρουσία του Θεού, παύει να λειτουργή και το μυαλό, και η ψυχή αισθάνεται μόνον την γλυκύτητα της θείας αγάπης, της θείας στοργής και σιγουριάς, σαν το μωρό που δεν σκέφτεται τίποτε, αλλά μόνον αγάλλεται στην αγκαλιά της μάνας του.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, Περί Προσευχής, έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σ. 248.

192 - Παλιά και οι άπιστοι είχαν μέσα τους Θεό



- Γέροντα, οι άνθρωποι σήμερα δεν ευλαβούνται τους Αγίους όπως παλιά.
- Παλιά και αυτοί που έλεγαν ότι είναι άπιστοι είχαν μέσα τους Θεό. Θυμάμαι, την εποχή που ήταν οι Ιταλοί στην Κόνιτσα, πήρε φωτιά το δάσος και διαδόθηκε ότι την είχαν βάλει οι Ιταλοί, για να πάνε οι Κονιτσιώτες να την σβήσουν και να τους συλλάβουν. Όταν το άκουσαν αυτό οι Κονιτσιώτες, σκορπίστηκαν και άφησαν το δάσος να καίγεται. Οι Ιταλοί πήγαν και βρήκαν τον πρόεδρο, ο οποίος ήταν άπιστος, και του είπαν: "Πού είναι οι άνθρωποι;". "Στις δουλειές τους", απάντησε εκείνος. "Και γιατί δεν πήγαν να σβήσουν την φωτιά;", τον ρώτησαν. "Α, εμείς σ' αυτές τις περιπτώσεις, τούς λέει, έχουμε τον Άγιο Νικόλαο" - η Μητρόπολη της Κόνιτσας τιμάται στην μνήμη του Αγίου Νικολάου. Εκείνη την στιγμή, ενώ προηγουμένως δεν υπήρχε κανένα σύννεφο στον ουρανό, μαζεύτηκαν σύννεφα και άρχισε να βρέχη καταρρακτωδώς. Όταν είδαν το θαύμα αυτό οι Ιταλοί, φοβήθηκαν.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, Περί Προσευχής, έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σ. 113.

191 - Βρε, τι πάθαμε! Νιρβάνα θα κάνης;




- Γέροντα, προτιμώ να κάθωμαι στο κελλί και να λέω την ευχή παρά να πηγαίνω στην διακονία.
- Βρε, τι πάθαμε! Νιρβάνα θα κάνης; Ο Ορθόδοξος Μοναχισμός δεν είναι νιρβάνα. Κατάλαβες; Ο μοναχός δεν είναι τεμπέλης, να μη δουλεύη και να κάθεται να λέη μόνον την ευχή. Άν θέλη να κάθεται συνέχεια, θα είναι σαν αυτούς που κάνουν γιόγκα για αυτοσυγκέντρωση. Ο μοναχός και μάλιστα ο νέος, πρέπει να είναι σπίρτο, να έχη λεβεντιά, να τρέχη σε ότι του ζητάει η υπακοή.
- Και μετάνοιες, Γέροντα, δυσκολεύομαι να κάνω.
- Εντάξει τότε· μετάνοιες να μην κάνης, διακονία να μην κάνης, να κάθεσαι και να λες την ευχή! Τι προκοπή θα κάνης μετά; Ο Αββάς Ισαάκ λέει ότι η προσευχή που γίνεται χωρίς σωματικό κόπο είναι έκτρωμα· δεν είναι προσευχή*.

* Βλ. Αββά Ισαάκ του Σύρου, Οι Ασκητικοί Λόγοι, Λόγος ΟΣΤ΄, σ.261.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, Περί Προσευχής, έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σσ. 171-172.

190 - Δυσσέα του κράζω, πας για την πατρίδα;














 ...
Δυο μήνες πάνε πια στης πλούσιας Πύλος
τ’ αμμουδερά ακρογιάλια που περνούσα.

Νοτιάς φυσούσε, ξέσπασεν η μπόρα,
κι από τα μαύρα νέφαλα χυνόταν
βαριά νεροποντή κι ολούθε ο μέγας
μας τυραγνούσε κεραυνός του Δία.

Στο φως μιας αστραπής, βιγλίζω απάντεχα
τον Οδυσσέα στη μέση του πελάγου,
γαλήνιο να κρατά το δοιάκι,
κατάματα στηλώνοντας τη μπόρα!

«Δυσσέα του κράζω, πας για την πατρίδα;
Πια μες στης θεάς την κλίνη δε χωρούσες;»

Μ΄ αυτός, με το τιμόνι στην παλάμη
και τ’ αρμυρά δαγκώνοντας μουστάκια,
τήραε μακριά σκυφτός και δεν εστράφη!
 ...
Νίκος Καζαντζάκης, Οδύσσεια (η δικιά του, όχι του Ομήρου)

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

189 - Με έπιασε ένα παράπονο!



Εγώ, όταν ήμουν στον στρατό και ήμασταν στις επιχειρήσεις πάνω στα βουνά, επτά μήνες είχα να δω εκκλησία. Μια μέρα με έστειλαν κάτω στην Ναύπακτο, για να φτιάξω κάτι ασυρμάτους και έπρεπε να γυρίσω αμέσως πίσω. Τακτοποίησα τους ασυρμάτους και, καθώς επέστρεφα, πέρασα έξω από μία εκκλησία που ήταν πάνω στον δρόμο. Ήταν Μεγάλη Σαρακοστή και έψαλλαν τους Χαιρετισμούς. Πώς να μπω μέσα; Είχα τους ασυρμάτους που δεν μπορούσα να τους αφήσω· δεν είχα και χρόνο. Κάθησα μόνον πέντε λεπτά έξω από την εκκλησία. Με έπιασε ένα παράπονο! Έκλαιγα σαν μικρό παιδί. " Θεέ μου, έλεγα, πως κατήντησα! Από μικρός πήγαινα στην εκκλησία, πριν πάη ο νεωκόρος. Και τώρα επτά μήνες έκανα να δω εκκλησία!".

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, Περί Προσευχής, έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σ. 206.


188 - Ρίχνε μια ματιά στον ουρανό!



 
- Γέροντα, τι σημαίνει: "Μνήμη Θεού, όρασις Θεού";

- Μνήμη Θεού σημαίνει ότι ο νους είναι στον Θεό, ζη ο άνθρωπος τον Θεό, οπότε βλέπει παντού τον Θεό. Αυτός που κατορθώνει να έχη συνέχεια τον νου του στον Θεό, αισθάνεται συνέχει την παρουσία του Θεού και συγκλονίζεται από ευγνωμοσύνη, γιατί όλα τα βλέπει ως ευλογία του Θεού. Μια ματιά να ρίξη γύρω του, καταλαβαίνει ότι ο Θεός παρακολουθεί όχι μόνον τον άνθρωπο, αλλά και όλο το σύμπαν, και στις πιο μικρές και ασήμαντες λεπτομέρειες. Όπου να κοιτάξη, βλέπει τα μεγαλεία του Θεού. Ρίχνει μια ματιά στον ουρανό και αλλοιώνεται από την παρουσία του Θεού. Ρίχνει μια ματιά στην γη, βλέπει τα πουλιά, τα δένδρα, και βλέπει τον Θεό, τον Δημιουργό τους. Αυτό είναι και προσευχή, είναι και μνήμη του Θεού.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, Περί Προσευχής, έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σσ. 185-186. 


187 - Το χάπι του πόνου


Το "Κύριε ελέησον" έχει εκατό δραχμές...
...το "δόξα σοι ο Θεός" έχει χίλιες δραχμές· είναι δηλαδή πολύ πιο ακριβό.

Το "δόξα σοι ο Θεός" να μη λείπη ποτέ από τα χείλη σας. Εγώ, όταν πονάω, το "δόξα σοι ο Θεός" έχω για χάπι του πόνου· τίποτε άλλο δεν με πιάνει. Το "δόξα σοι ο Θεός" είναι ανώτερο και από το "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με". Έλεγε ο Παπα-Τύχων: Το "Κύριε ελέησον" έχει εκατό δραχμές, το "δόξα σοι ο Θεός" έχει χίλιες δραχμές· είναι δηλαδή πολύ πιο ακριβό". Ήθελε να πη ότι ο άνθρωπος ζητάει το έλεος του Θεού από ανάγκη, ενώ δοξολογεί τον Θεό από φιλότιμο, και αυτό έχει μεγαλύτερη αξία. Συνιστούσε μάλιστα να λέμε το "δόξα σοι ο Θεός", όχι μόνον όταν είμαστε καλά, αλλά και όταν περνάμε δοκιμασίες, γιατί και τις δοκιμασίες τις επιτρέπει ο Θεός για φάρμακα της ψυχής.


Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, Περί Προσευχής, έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σσ. 235-236.

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

186 - Εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης


185 - Τα παράφορα λείψανα





ΤΑ ΠΑΡΑΦΟΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ

Πέστε μου τη στιγμή, τη λέξη που θα γίνει αχτίνα
Το χέρι που θα παραμερίσει, το πόδι που θα κλωτσήσει
Το στόμα που θα φτύσει
Το μάτι που θα λάμψει από χαρά χαρά χαρά
Γύρνα λοιπόν, δείξε μου τη δαγκωνιά της ζωής σου
Πάρε το αίμα σου τίναξέ το παντού, στην ψυχρή αχτίνα
Στη ρίζα της σμυρτιάς στο ερωτικό χώμα
Στην Ανάγκη, το πιο πολύ αίμα στην Ανάγκη
Που είναι απ’ τις ρίζες του Θεού η πιο βαθειά στη γη

Φέρτε μου τα κόκαλα έτσι όπως είναι άσπρα
Και τα τρώει ο ήλιος, τ’ άσπρα κόκαλα
Σαν την αγνότητα, τα παράφορα λείψανα
Που κρατούν το μάτι αιχμάλωτο
Την πράξη αβέβαιη και την αυγή γονατιστή
Τσακισμένη με άκρη χειλιών στο σώμα του θανάτου
Τα κόκαλα τα παράφορα των Ελλήνων



Δημήτρης Παπαδίτσας, από την ποιητική συλλογή «Εντός παρενθέσεως» (Ι, 1945-ΙΙ, 1949).

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

184 - Αέρα Γκρέκο - Βίβα Ντούτσε!




Η Ελένη Κ. Δημητρίου μελέτησε τα ημερολόγια των ελλήνων στρατιωτών του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940 ως ιστορική πηγή. Από το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της (επεξεργασμένη μορφή της διδακτορικής της διατριβής) με τίτλο: Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος ως προσωπικό βίωμα. Ημερολόγια Ελλήνων στρατιωτών, έκδοση του Συλλόγου προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων, Αθήνα, 2010, παραθέτω το κεφάλαιο που αναφέρεται στην επαφή με τον εχθρό, όπως αυτή αποδίδεται στα διασωθέντα ημερολόγια των ελλήνων στρατιωτών.



183 - Μεταφυσικές ανησυχίες στον ελληνοϊταλικό πόλεμο



Η Ελένη Κ. Δημητρίου μελέτησε τα ημερολόγια των ελλήνων στρατιωτών του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940 ως ιστορική πηγή. Από το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της (επεξεργασμένη μορφή της διδακτορικής της διατριβής) με τίτλο: Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος ως προσωπικό βίωμα. Ημερολόγια Ελλήνων στρατιωτών, έκδοση του Συλλόγου προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων, Αθήνα, 2010, παραθέτω το κεφάλαιο που αναφέρεται στις μεταφυσικές ανησυχίες των ελλήνων στρατιωτών, όπως αυτές αποδίδονται στα διασωθέντα ημερολόγιά τους.


 

182 - Οι πορείες στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940




Η Ελένη Κ. Δημητρίου μελέτησε τα ημερολόγια των ελλήνων στρατιωτών του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940 ως ιστορική πηγή. Από το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της (επεξεργασμένη μορφή της διδακτορικής της διατριβής) με τίτλο: Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος ως προσωπικό βίωμα. Ημερολόγια Ελλήνων στρατιωτών, έκδοση του Συλλόγου προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων, Αθήνα, 2010, παραθέτω το κεφάλαιο που αναφέρεται στη ...γλύκα της πεζοπορίας των ελλήνων στρατιωτών, όπως αυτές αποδίδονται στα διασωθέντα ημερολόγιά τους.



181 - Τα μουλάρια στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940



Η Ελένη Κ. Δημητρίου μελέτησε τα ημερολόγια των ελλήνων στρατιωτών του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940 ως ιστορική πηγή. Από το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της (επεξεργασμένη μορφή της διδακτορικής της διατριβής) με τίτλο: Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος ως προσωπικό βίωμα. Ημερολόγια Ελλήνων στρατιωτών, έκδοση του Συλλόγου προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων, Αθήνα, 2010, παραθέτω το κεφάλαιο που αναφέρεται στη σχέση των ελλήνων στρατιωτών με τα μουλάρια του ελληνικού στρατού, όπως αυτή αποδίδεται στα διασωθέντα ημερολόγιά τους.



180 - Άγιος Δημήτριος




Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280-284 μ.Χ. και πέθανε το 303 ή το 305 μ.Χ. στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί έναν από τους Μεγαλομάρτυρες της Χριστιανοσύνης. Ο Δημήτριος ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303, διότι αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού». Μάλιστα λίγο νωρίτερα είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής.


Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

179 - Μαρία Κάλλας, παράδειγμα αφοσίωσης και εργασίας




Μαρία Κάλλας (1923 - 1977), ένα παράδειγμα αφοσίωσης και εργασίας


 Η πιο ωραία φωνή στον κόσμο, η αξεπέραστη υψίφωνος και η διασημότερη ντίβα της όπερας όλων των εποχών. Η γυναίκα που δόξασε το όνομα της Ελλάδας στα πέρατα του κόσμου, η ντίβα που σφράγισε ανεξίτηλα τον κόσμο της όπερας χωρίζοντάς τον σε "πριν" και "μετά", έφυγε από τη ζωή πρόωρα, προτού ακόμα συμπληρώσει τα 54 της χρόνια. Ο μύθος της ωστόσο εμπνέει ακόμα. Τι ήταν αυτό που έκανε την Κάλλας διαρκές σημείο αναφοράς; Η φωνή της; Η προσωπικότητά της; Το γεγονός ότι άνοιξε νέους ερμηνευτικούς δρόμους στον χώρο της όπερας; Η προσωπική της ζωή; Ή μήπως όλα αυτά μαζί; 

178 - Ο αδικημένος Χριστός




Ο Ιησούς Χριστός προσευχόμενος του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (El Greco).
Περίπου 1590-1595. Σήμερα βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Πράγας.


...


Αν σκεφτόμασταν ότι ο πιο αδικημένος είναι ο Χριστός, θα δεχόμασταν με χαρά την αδικία. Ενώ ήταν Θεός, κατέβηκε στην γη από πολλή αγάπη και κλείσθηκε εννιά μήνες στην κοιλιά της Παναγίας. Ύστερα, τριάντα χρόνια έζησε αθόρυβα. Από δεκαπέντε μέχρι τριάντα χρόνων δούλευε μαραγκός στους Εβραίους. Και τι εργαλεία είχαν τότε; Ξύλινα πριόνια χρησιμοποιούσαν, με κάτι καβίλιες ξύλινες. Τού έδιναν και κάτι σανίδια…και Τού έλεγαν: "Φτιάξε αυτό, φτιάξε εκείνο…". Και πώς να τα πλανίση; Πλανίζονταν μ' εκείνα τα γύφτικα σίδερα, που χρησιμοποιούσαν τότε για πλάνες; Ξέρεις τι ζόρικα είναι; Άντε ύστερα, τρία χρόνια ταλαιπωρία! Ξυπόλητος να πηγαίνη από εδώ - από εκεί, για να κηρύττη! Θεράπευε αρρώστους, με λάσπη άνοιγε τα μάτια των τυφλών, και αυτοί ζητούσαν πάλι σημεία. Έβγαζε τα δαιμόνια από τους δαιμονισμένους, αλλά δυστυχώς οι αχάριστοι άνθρωποι Τού έλεγαν πώς είχε δαιμόνιο! Και ενώ τόσοι είχαν μιλήσει και προφητεύσει γι΄ Αυτόν, τόσα θαύματα έκανε, και τελικά ονειδισμούς, σταύρωμα.
    
Γι΄ αυτό οι αδικημένοι είναι τα πιο αγαπημένα παιδιά του Θεού. Γιατί ως αδικημένοι έχουν στην καρδιά τους τον αδικημένο Χριστό και αγάλλονται στην εξορία και στην φυλακή σαν να βρίσκωνται στον Παράδεισο, διότι, όπου Χριστός εκεί Παράδεισος.
...

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Γ΄, Πνευματικός Αγώνας, έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2001, σσ. 71-72.


Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

176 - Το Άξιον Εστίν στη Θεσσαλονίκη (13-31/10/2012)





Η ΙΕΡΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ" ΑΠΟ 13 ΕΩΣ 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 
Με τον όρο Άξιον Εστί αναφερόμαστε στην εικόνα της Παναγίας, της «εφέστιας προστάτιδας», του Αγίου Όρους.
Η εικόνα της Παναγίας, το «Άξιον Εστί», είναι μια από τις περίφημες εικόνες του Αγίου Όρους. Βρίσκεται στο ναό του Πρωτάτου στις Καρυές του Αγίου Όρους, θεωρούμενη ως «κοινή εφέστιος προστάτις» εικόνα όλων των Αγιορείτικων Μονών, φέρουσα στο πλαίσιό της τις σφραγίδες και των 20 Μονών.
Επί της εικόνας αυτής έγιναν κατά καιρούς πλείστα πιστά αντίγραφα ανά ένα εκ των οποίων βρίσκεται σε κάθε Μονή του Άθω. Εορτάζει με μεγάλη θρησκευτική λαμπρότητα τη Δευτέρα του Πάσχα και στις 11 Ιουνίου σε ανάμνηση του κάτωθεν θαύματος, αρχή της φήμης της εικόνας και ως θαυματουργής.
Παλιά η εικόνα αυτή βρισκόταν σε ένα παντοκρατορινό κελί στην τοποθεσία τη λεγόμενη «κοιλάδα του Άδειν» κοντά και κάτω από τη σκήτη του Αγίου Ανδρέα. Την 11 Ιουνίου 980 ο γέροντας έλειπε από το κελί, καθώς είχε πάει σε μια αγρυπνία στις Καρυές, αφήνοντας μόνο τον υποτακτικό του. Ο υποτακτικός τη νύχτα έκανε κανονικά τον κανόνα του. Ακούει σε μια στιγμή να του χτυπάνε την πόρτα, ανοίγει και βλέπει έναν περαστικό να του ζητάει να τον φιλοξενήσει, πράγμα που γίνεται. Συνεχίζει ο μοναχός τον κανόνα του μέχρι που φτάνει στην 9η ωδή «Την τιμιωτέρα των Χερουβείμ...». Τότε τον διακόπτει ο φιλοξενούμενος και του λέει: «Όχι, πρώτα θα πεις: Άξιον Εστί ως αληθώς...» ως συμπλήρωμα του υπό του Κοσμά Μαϊουμά Μεγαλυνάριου της Θεοτόκου. Ο μοναχός ενθουσιασμένος ζητάει να του γράψει ο νέος τον ύμνο. Ο νέος, που έγραψε τον ύμνο και εξαφανίστηκε, κατά την παράδοση ήταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ. Όταν επέστρεψε ο γέροντας του είπε ο υποτακτικός τα γεγονότα και αφού ενημερώθηκε η Ιερά Κοινότητα μεταφέρθηκε η εικόνα στο Πρωτάτο, όπου και συνεχίζει να θαυματουργεί μέχρι σήμερα, ενώ και το κελί που τιμήθηκε από την Αρχαγγελική επίσκεψη φέρει επίσης το όνομα «Άξιον εστί».
Έτσι, το Μεγαλυνάριο αυτό της Θεοτόκου που συνέθεσε ο Κοσμάς (ο επίσκοπος Μαϊουμά) σήμερα ονομάζεται «Άξιον Εστί», εκ των δύο πρώτων λέξεων του Θεομητορικού αυτού Ύμνου που έχει ως εξής:
 

Άξιον εστίν ως αληθώς
μακαρίζειν σε την Θεοτόκον,
την αειμακάριστον και παναμώμητον
και μητέρα του Θεού ημών.
Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ
και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ
την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν,
την όντως Θεοτόκον,
Σε μεγαλύνομεν.
  

175 - Το καλόν έργον είναι το θαύμα



Το καλόν έργον είναι το θαύμα, το οποίον και τας δύο καρδίας καθιστά ευτυχισμένας. Το κακόν έργον είναι η απουσία του θαύματος, η οποία μαραίνει τας δύο καρδίας. Ιδού, κανείς δεν ομιλεί περί θαύματος, όταν η χλόη μαραίνεται, ενώ όλοι ομιλούν περί θαύματος, όταν η χλόη φυτρώνη.

--------------------------------------
Στοχασμός 45 από το βιβλίο του:

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Στοχασμοί περί του καλού και του κακού, Πλήρης και ακριβής μετάφρασις από τα σερβικά από την Μίλιτσα Βέσκοβ, εκδόσεις Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι 2008.

174 - Η γυνή γηράσκει, η μήτηρ δεν γηράσκει



Η γυνή και η μήτηρ

Η γυνή γηράσκει, η μήτηρ δεν γηράσκει.

Η γυνή ως γυνή μεταβάλλεται και γηράσκει· η μήτηρ ως μήτηρ δεν μεταβάλλεται και δεν γηράσκει.

Η γυνή παριστάνει την πτώσιν του ανθρώπου εις την φύσιν· η μήτηρ παριστάνει την ανάβασιν του ανθρώπου προς τον ουρανόν.

Η μήτηρ, η οποία δεν ήτο γυνή, έλαβε την δόξαν και την τιμήν των αγγέλων, ενώ η γυνή ως γυνή ήτο και έμεινεν ο δεσμός του ανθρώπου με την φύσιν.

Δια του ρόλου της μητρός η γυνή εξαγοράζει τον ρόλον της ως γυναικός.

 --------------------------------------
Στοχασμός 214 από το βιβλίο του:

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Στοχασμοί περί του καλού και του κακού, Πλήρης και ακριβής μετάφρασις από τα σερβικά από την Μίλιτσα Βέσκοβ, εκδόσεις Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι 2008.

173 - Ανάβαση στον Άθω









Περισσότερες φωτογραφίες εδώ.
Οι φωτογραφίες αναδημοσιεύονται από: http://agioritikesmnimes.blogspot.be/2012/10/2021.html


Το βίντεο αναδημοσιεύεται από: http://www.agiooros.net/

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

172 - Σταχυολόγηση Κυπρίων ποιητών





Ο Κώστας Μόντης έχει γράψει εξαιρετικά σύντομα και λιτά ποιήματα, τα οποία συχνά μπορεί να εκληφθούν ως αποφθέγματα ή γνωμικά, «με πολλές παύσεις, πολλές σιωπές και περισσότερα υποδηλούμενα», όπως έχει επισημανθεί από την κριτική. Ο ποιητικός του κόσμος πλάθεται κατά κανόνα από τα ασήμαντα και τα μικρά. Ό,τι προκαλεί το ενδιαφέρον του συνήθως αγνοείται ή παραβλέπεται στην πεζή καθημερινότητα από τους περισσότερους ανθρώπους· γι’ αυτό και αντιμετωπίζεται με άκρα ευαισθησία από τον ποιητή και αποδίδεται με ευρηματικότητα και φαντασία, ενώ η μνήμη λειτουργεί πολλές φορές μέσα από το φίλτρο της ιστορίας.


Έλληνες ποιητές

Ελάχιστοι μας διαβάζουν,
ελάχιστοι ξέρουν τη γλώσσα μας,
μένουμε αδικαίωτοι κι αχειροκρότητοι
σ’ αυτή τη μακρινή γωνιά,
όμως αντισταθμίζει που γράφουμε Ελληνικά.


171 - Τα λόγια της γριάς Παράδοσης








Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

170 - Το βάσανο του βολέματος




Στην Κατοχή, το 1941, επειδή οι Γερμανοί έμπαιναν στα χωριά, έβαζαν φωτιές και σκότωναν, είχαμε φύγει από την Κόνιτσα και είχαμε ανεβή στο βουνό. Την ημέρα που οι Γερμανοί μπήκαν στην Κόνιτσα, τα δύο αδέλφια μου είχαν πάει νωρίς το πρωί κάτω στον κάμπο, στο χωράφι που είχαμε καλαμπόκια, να σκαλίσουν. Μόλις άκουσα ότι έφθασαν οι Γερμανοί, λέω στην μητέρα μου: «Θα πάω στο χωράφι να τους ειδοποιήσω». Εκείνη δεν μ’ άφηνε, γιατί όλοι της έλεγαν: «Οι άλλοι έτσι κι αλλιώς είναι χαμένοι. Μην το αφήνης κι αυτό να πάη, γιατί θα χαθή κι αυτό». Πού να ακούσω εγώ! Φοράω τα άρβυλα και τρέχω κάτω στον κάμπο. Από την βία μου όμως δεν τα έδεσα καλά και, καθώς περνούσα μέσα από ένα ποτισμένο χωράφι, κόλλησαν τα άρβυλα στην λάσπη. Τα αφήνω και τρέχω ξυπόλητος μέσα από την ποταμιά που ήταν γεμάτη τριβόλια (σημ.: αγριόχορτο με πολλά αγκάθια). Περίπου μία ώρα, καλοκαίρι μέσα στην ζέστη, έτρεχα ξυπόλητος πάνω στα τριβόλια, αλλά ούτε καν καταλάβαινα πόνο. Φθάνω στο χωράφι μας, πάω κοντά στα αδέλφια μου εκεί που σκάλιζαν. «Ήρθαν οι Γερμανοί, τους λέω, πάμε να κρυφτούμε». Οπότε βλέπουμε τους Γερμανούς να έρχονται με τα όπλα. «Συνεχίστε, τους λέω, να σκαλίζετε με τις τσάπες κι εγώ θα κάνω πως αραιώνω τα καλαμπόκια και ξεβοτανίζω». Πέρασαν λοιπόν οι Γερμανοί και δεν μας πείραξαν· δεν μας είπαν τίποτε. Ύστερα είδα ότι τα πόδια μου από τα τριβόλια είχαν γίνει όλο πληγές· μέχρι τότε δεν είχα καταλάβει τίποτε. Εκείνο το τρέξιμο είχε χαρά! Είχε την χαρά της θυσίας. Να άφηνα τα αδέλφια μου; Αν δεν έτρεχα και πάθαιναν κάτι, μετά θα ήταν για μένα βάσανο. Και ασυνείδητος να ήμουν, θα είχα μετά το βάσανο του βολέματος.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Ε΄, Πάθη και Αρετές, έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2006, σσ. 46-47.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...