Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

153 - Νίκη δ’ ἀρίστοις αἰὲν ἔστω





Ο δήμαρχος του Λονδίνου, Boris Johnson, ο οποίος έχει ακολουθήσει κλασικές σπουδές στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, απάγγειλε Ωδή στα αρχαία ελληνικά στο γκαλά προς τιμήν της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. 




   
Ο Boris Johnson ζήτησε από τον ακαδημαϊκό Armand D'Angou να συνθέσει την Ωδή, δίνοντάς του ιδέες για το περιεχόμενο της.
  
Ο Armand D'Angou ανέφερε πως έγραψε αυτό το ποίημα σε ύφος πινδαρικής ωδής χρησιμοποιώντας αλκαϊκό μέτρο (το μέτρο δηλαδή που χρησιμοποιούσε ο λυρικός ποιητής Αλκαίος).
  
"Γράφοντας μια Ωδή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες αναγεννιέται μια μουσική και ποιητική παράδοση από την αρχαία Ελλάδα, όταν ωδές παραγγέλνονταν και συνθέτονταν από ποιητές με σκοπό να συμβάλλουν στον εορτασμό της νίκης των αθλητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες" είπε.

Ο Πίνδαρος
"Ο Πίνδαρος ήταν ο σημαντικότερος ποιητής της εποχής του και οι χορηγοί πλήρωναν μεγάλα ποσά ώστε οι νικητές στους Ολυμπιακούς Αγώνες να τιμηθούν με μια Ωδή δική του" συμπλήρωσε.
  
Υπενθυμίζεται πως ο Armand D'Angou είχε γράψει αντίστοιχη Ωδή και για τους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 2004 (εδώ η μετάφραση στα αγγλικά).
  
Η Ωδή του Armand D'Angou έχει επίσης χαραχτεί σε μια στήλη, η οποία θα εκτίθεται μόνιμα στο Ολυμπιακό Πάρκο του Λονδίνου.




Η Ωδή στην αγγλική της κατά κύριο λόγο εκδοχή δημιούργησε ήδη σωρεία παρόμοιων ποιημάτων στον αγγλικό τύπο, κατά κύριο λόγο σατυρικών, όπως η παρακάτω -στα αρχαία ελληνικά- που διετραγωδεί τα χρέη που αφήνει πίσω της η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων.

 Colin Leach's anti-Olympic ode


πάντες ᾿Ολυμπιακοῖσι διηνεκὲς ἄνδρες ἀγῶσι
          τέρπονται, δαπάνης δ οὔ τις ἔχει μελέτην.
τοῖσι δ ἀγαλλομένοισι τανῦν μένει ὕστερον Ἄτη -
          τὸ χρέος, ἡ πενία, χἢ πόλις οὐλομένη.

 Ακόμα έχει υποστεί κριτική, επειδή η "πινδαρική" ωδή είναι γραμμένη σε αλκαϊκό μέτρο που όμως δεν χρησιμοποίησε ποτέ ο Πίνδαρος και η γλώσσα της δεν χρησιμοποιεί τους διαλεκτικούς τύπους που θα ταίριαζαν σε ένα κείμενο γραμμένο σ' αυτό το μέτρο. Ως φαίνεται στη γηραιά Αλβιώνα δεν αστειεύονται καθόλου με τα αρχαία ελληνικά.


Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

152 - Ήταν κάποτε ένα παιδί



Ο Αρσένιος Εζνεπίδης (μετέπειτα γέρων Παΐσιος) με τους γονείς του
 
Η επιλογή των αποσπασμάτων που ακολουθούν προέρχονται από το βιβλίο "Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου" του ιερομόναχου Ισαάκ και αναφέρονται όλα στην παιδική ηλικία του γέροντος Παϊσίου (Αρσένιος Εζνεπίδης). Η εικονογράφηση των αποσπασμάτων είναι αυθαίρετη.

Η βροχή

Η αδελφή του Χριστίνα θυμάται ότι, ενώ κάποτε οι γονείς του ήταν στο χωράφι, άρχισε να βρέχει. Ο Αρσένιος τούς σκεφτόταν που βρέχονταν. Πήρε τα δύο μικρότερα αδέλφια του, πήγαν στο εικονοστάσι, γονάτισαν, έκαναν προσευχή και η βροχή σταμάτησε.



Οι κεραυνοί

Όταν έπεφταν κεραυνοί, συνήθιζε να λέγει: "Μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδος".


Με οδηγό τον Σταυρό

Ανέφερε ο Γέροντας: "Κάποια μέρα τ' αδέλφια μου ήταν στο χωράφι και εργάζονταν. Η μητέρα ετοίμασε το φαγητό αλλά δεν είχε με ποιόν να το στείλει και στενοχωριόταν. Το χωράφι ήταν δυο ώρες μακριά.
            - Δωσ' το να το πάω εγώ, της λέω.
            - Μα πού ξέρεις εσύ τον δρόμο;
            - Θα ρωτήσω, είπα.
Ξεκίνησα χωρίς να ρωτήσω κανέναν κρατώντας στο χέρι τον Σταυρό, όπως έβλεπα στις εικόνες τους αγίους Μάρτυρες, και ούτε κατάλαβα καλά από που πήγα. Έφθασα στο χωράφι, άφησα το φαγητό και γύρισα αμέσως, γιατί περίμενε η μητέρα".



Τα ζώα

Όταν πήγαινε να βοσκήσει τα ζώα, έβγαζε τα σαμάρια τους και πήγαινε με τα πόδια. Προτιμούσε να κακοπαθεί και να κουράζεται ο ίδιος, παρά να κουράζει τα ζώα. Όταν τον ρωτούσαν γιατί τα βγάζει, απαντούσε, για να μην πιάνονται στα κλαδιά. Στον θερισμό, όταν οι άλλοι το μεσημέρι ξεκουράζονταν, αυτός πήγαινε και μάζευε στάχυα για να ταΐσει το αλογάκι τους. Τα σύκα, αντί να τα τρώει ο ίδιος, τα έδινε στα ζώα. Σκεφτόταν τα ζώα πιο πολύ από τον εαυτό του.



Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

151 - Ο υπολογισμός του χρόνου




…ας προυμε στω και αυτ το ασμαντο πργμα: Πς να συνδυαστε η «δυτικ οργνωση», απ τη μια πλευρ με τον υπολογισμ κθε λεπτο του χρνου, με τη σχολαστικ τξη σε λες τις λεπτομρειες της κοινωνικς της οικογενειακς ζως, με τη δικ μας αδυναμα να «κατανοσουμε» να αισθανθομε την ννοια του χρνου;

Όταν μουν στον θωνα, με φοβερ δναμη βωνα τη λθη αυτ του χρνου. Εκε μπορε να βρσκεσαι καθισμνος κοντ στη θλασσα για ρες, κποτε για ημρες, και να περιμνεις πτε επιτλους θα ρθει η βρκα για να σε πρει, και αυτ συμβανει σχεδν πντοτε και δεν σου δημιουργε καμα σγκρουση, καταστροφ, συντριβ. Εδ, στην Ευρπη, να αργσεις στω και μερικ λεπτ σημανει να χσεις την προγραμματισμνη «συνντηση». Λοιπν, αρκε αυτ. Το γρφω αυτ, για να δικαιολογσω την ακαταστασα μου …

Επιστολ 73, Αρχιμανδρτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ, ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ, Μετφρασις απ τα ρωσικ Αρχιμ. Ζαχαρα, Ιερ Πατριαρχικ και Σταυροπηγιακ Μον Τιμου Προδρμου σσεξ Αγγλας, 2009

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

150 - Την παράδοση πρέπει να την ζούμε ξανά και ξανά



Για να μείνει ένα ίχνος στην αμμουδιά και να μην το σβήσει εντελώς η θάλασσα, ένας μόνο τρόπος υπάρχει: να ξαναπατηθεί―πολλές φορές. Με αυτή την εικόνα μπορούμε να παραστήσουμε τη θεωρία που είχε αναπτύξει ο Αριστοτέλης σχετικά με τη διαμόρφωση της πολιτιστικής παράδοσης, τη θεωρία τής ανακυκλήσεως. Πίστευε ότι τα πολιτιστικά στοιχεία περνούν μέσα από τη διαδρομή τής φθοράς και της αναδημιουργίας, ότι οι γνώμες, οι αντιλήψεις και οι πεποιθήσεις έχουν πλαστεί ξανά και ξανά. Έγραφε πως ό,τι βλέπουμε, όποια ίχνη συναντούμε, είναι κατάλοιπα, λείψανα ή εγκαταλείμματα που επαναλαμβάνονται όμοια ή αλλοιωμένα άπειρες φορές.

149 - Η αγάπη προς τον αδελφό



γάπη πρς τν δελφ καλλιεργε τν γάπη πρς τν Θεό. Εμαστε ετυχισμένοι, ταν γαπήσομε λους τος νθρώπους μυστικά. Θ νιώθομε τότε τι λοι μς γαπον. Κανες δν μπορε ν φθάσει στν Θεό, ν δν περάσει π' τος νθρώπους. Γιατί, « μ γαπν τν δελφν ατο, ν ώρακε, τν Θεόν, ν οχ ώρακε, πς δύναται γαπν;». Ν' γαπμε, ν θυσιαζόμαστε γι λους νιδιοτελς, χωρς ν ζητμε νταπόδοση. Τότε σορροπε νθρωπος. Μι γάπη πο ζητάει νταπόδοση εναι διοτελής. Δν εναι γνήσια, καθαρή, κραιφνής.

Γέρων Πορφύριος

148 - Όμορφη και παράξενη πατρίδα



Όμορφη και παράξενη πατρίδα
ωσάν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά
στήνει στην γη καράβι κήπο στα νερά
κλαίει φιλεί το χώμα ξενιτεύεται
μένει στους πέντε δρόμους αντρειεύεται

Όμορφη και παράξενη πατρίδα
ωσάν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

Κάνει να πάρει πέτρα την επαρατά
κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα
μπαίνει σ' ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς
ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύρρανους

Όμορφη και παράξενη πατρίδα
ωσάν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

Οδυσσέας Ελύτης
απόσπασμα από το ποίημα "Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας" (1971)


Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

147 - Κουράγιο, μικροκόρη μας, που μας εγίνης μάνα




ευλαβικό αφιέρωμα στον ΜΑΚΑΡΙΟ

Νησί πικρό, νησί γλυκό, νησί τυραγνισμένο
κάνω τον πόνο σου να πω και προσκυνώ και μένω.

Εσύ της θάλασσας ρυθμός, ολάνθιστο κλωνάρι,
πώς σου μαδήσαν τ΄άνθια σου διπλοί, τριπλοί βαρβάροι.

Τι θλιβερά που σεργιανάν τριγύρω σου τα ψάρια,-
κ' οι αντίχριστοι να παίζουνε την τύχη σου στα ζάρια.

Κουράγιο, μικροκόρη μας, που μας εγίνης μάνα,
ύμνος και θρήνος της ζωής κι ανάστασης καμπάνα.

Γιάννης Ρίτσος

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012

146 - Όσο να σε λυπηθεί της αγάπης ο Θεός





Μες τις παινεμένες χώρες, Χώρα
παινεμένη, θα 'ρθει κι η ώρα,
και θα πέσεις, κι από σέν' απάνου η Φήμη
το στερνό το σάλπισμά της θα σαλπίσει
σε βοριά κι ανατολή, νοτιά και δύση.
Πάει το ψήλος σου, το χτίσμα σου συντρίμι.
Θα 'ρθει κι η ώρα· εσένα ήταν ο δρόμος
σε βοριά κι ανατολή, νοτιά και δύση,
σαν το δρόμο του ήλιου· γέρνεις· όμως
το πρωί για σε δε θα γυρίσει.
Και θα σβήσεις καθώς σβήνουνε λιβάδια
από μάισσες φυτρωμένα με γητειές·
πιο αλαφρά του περασμού σου τα σημάδια
κι από τις δροσοσταλαματιές·
θα σε κλαιν' τα κλαψοπούλια στ' αχνά βράδια
και στα μνήματα οι κλωνόγυρτες ιτιές.
...................................................
Και θα φύγεις κι απ' το σάπιο το κορμί,
ω Ψυχή παραδαρμένη από το κρίμα,
και δε θά' βρει το κορμί μια σπιθαμή
μες στη γη για να την κάμει μνήμα,
κι άθαφτο θα μείνει το ψοφίμι,
να το φάνε τα σκυλιά και τα ερπετά,
κι ο Καιρός μέσα στους γύρους του τη μνήμη
κάποιου σκέλεθρου πανάθλιου θα βαστά.
 
Όσο να σε λυπηθεί
της αγάπης ο Θεός,
και να ξημερώσει μιαν αυγή,
και να σε καλέσει ο λυτρωμός,
ω Ψυχή παραδαρμένη από το κρίμα!
Και θ' ακούσεις τη φωνή του λυτρωτή,
θα γθυθείς της αμαρτίας το ντύμα,
και ξανά κυβερνημένη κι αλαφρή,
θα σαλέψεις σαν τη χλόη, σαν το πουλί,
σαν το κόρφο το γυναικείο, σαν το κύμα,
και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί
να κατρακυλήσεις πιο βαθιά
στου Κακού τη σκάλα,
για τ' ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!
Τα φτερά,
τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!

Κωστής Παλαμάς, Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου,
απόσπασμα από τον Προφητικό που αναφέρεται στην Ελλάδα

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2012

145 - Ο Χριστός τριγυρίζει απόξω από την καρδιά μας




Ο Χριστός είναι παντού, τριγυρίζει απόξω από το χωριό μας, χτυπάει την πόρτα μας, στέκεται και ζητιανεύει απόξω από την καρδιά μας. Φτωχός, πεινασμένος, άστεγος είναι ο Χριστός.

λόγια του Μανολιού
από το βιβλίο του ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ "Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ"

Ο Χριστός δεν κάθεται στα σύννεφα, σε θρόνο, όχι. Παλεύει απάνω στα χώματα, πονάει κι αυτός, αδικιέται κι αυτός και πεινάει και σταυρώνεται μαζί μας.

λόγια του Παπα-Γιάνναρου
από το βιβλίο του ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ "ΟΙ ΑΔΕΡΦΟΦΑΔΕΣ"

144 - Nα τελειώσω το έργο μου

Ο Νίκος Καζαντζάκης στην Αίγινα καλοκαίρι του 1931

Ο Γιάννης Μαγκλής θυμάται τον Ν. Καζαντζάκη:

Ο Καζαντζάκης ήταν ασκητής, προπολεμικά μαγείρευε Δευτέρα και έτρωγε ως το Σάββατο από το ίδιο φαγητό, δεν είχε χρόνο να ξοδεύει, έτρωγε μερικές κουταλιές και γι’ αυτό ήταν αδύνατος, πετσί και κόκαλο ήταν, δούλευε τόσο πολύ που έλεγες “πώς διάολο αντέχει αυτός ο άνθρωπος;” Εφείδετο του χρόνου του, ούτε ένα λεπτό δεν πήγαινε χαμένο, χωρίς δουλειά. Θυμάμαι πολύ καλά, μια μέρα στην Αίγινα, όταν περνούσαμε από τα καφενεία που ήταν γεμάτα και μου ‘λεγε: “Όταν βλέπω αυτούς όλους τους νεοέλληνες, τους τεμπέληδες, που δεν ξέρουν τι να κάνουν και κάθονται στο καφενείο και παίζουν τάβλι ή χαρτιά ή κουβεντιάζουν, μου ‘ρχεται να τους σιμώσω, να τους απλώσω τις χούφτες και να τους πω: Άνθρωποί μου, που δεν ξέρετε τι να τον κάνετε τον καιρό σας, δώστε τον μου εμένα να τελειώσω το έργο μου και να σώσω την ανθρωπιά μου”.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΓΚΛΗΣ από συνέντευξή του στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (ένθετο ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ) 27/7/2007

143 - Η Κυριακή προσευχή

Ο Χριστός προσευχόμενος στον κήπο της Γεσθημανή.
Έργο του Ilya Sergeyevich Glazunov (1992).




Η Κυριακή Προσευχή

σε έμμετρη μετάφραση απο τον
Διονύση Σπινέλλη
ομότιμο καθηγητή της Νομικής Σχολής
του Πανεπιστημίου Αθηνών

Πατέρα μας ψηλά στον ουρανό
Ευλογημένο ας είναι τ' όνομά σου,
Ας είσαι πάντα βασιλιάς στη γή εδώ
Κι ας γίνεται στη γή το θέλημά σου
όπως στον ουρανό ολόγυρά σου.

Τ' αυριανό μας το ψωμί και φαγητό
Βοήθησέ μας, Θεέ μου, να το βρούμε.
Συχώρα μας για ό,τι κάναμε κακό,
Όπως κι εμείς τους άλλους συχωρούμε.

Μή μας αφήνεις, Θεέ μου, στο μυαλό
Κακές ιδέες να μας προκαλούνε,
Αλλά βοήθησέ μας πάντα στο καλό
Οι σκέψεις μας τις πράξεις να οδηγούνε.

Γιατι δικιά σου είναι
του κόσμου η βασιλεία,
Κι όλη τη δύναμη στα χέρια Σου την έχεις,

Γι’ αυτό σου πρέπει δόξα και λατρεία.

Για όλα τα καλά που μας παρέχεις.

142 - Το σπίτι μας, η Ελλάδα




Το σπίτι μας

Το σπίτι μας είν' ένα σπίτι, που δεν έχει
την άσκημη βοή και τη μουγκή τη νέκρα
των άλλωνε σπιτιών,
αγνάντια του και γύρω.

Στο σπίτι μας πουλιά ασυνήθιστα λαλούνε,
και στου σπιτιού μας την αυλή
παραβλαστάρι του μαντικού δέντρου
φουντώνει της Δωδώνης.

Κι η σιωπή στο σπίτι μας
είναι γιομάτη από 'ναν αξεδιάλυτο
πνιγμένο βόγκο
των περασμένων των καιρών
και των αγέννητων αιώνων.

Στο σπίτι μας
ψυχές γεννιούνται και πεθαίνουν,
κι απάνου στους βλαστούς
βλαστοί περνοδιαβαίνουν,

κι οι γέροι
έχουνε των Λευιτών τα πλούσια γένια,
τα άσπρα,
και το πλατύ το μέτωπο απ’ τη μελέτη
και την οργή των προφητών.

Κι έχουν των ίσκιων τη γαλήνη,
την άπιαστη, και τη φοβέρα.

Όμως, απ' όλα τα πνευματικά και τα ωραία
αντιλαλεί στο σπίτι μας, και το γιομίζει,
για διαλεχτούς, μια διαλεχτή αρμονία,
απ' το Σινά αστραπή,
κι απο τον Όλυμπο καθάριο φέγγος,
σαν να κρυφομιλούν στ' αστροσπαρμένα σκότη
η άρπα του Δαβίδ και του Πινδάρου η λύρα.

Κωστής Παλαμάς

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

141 - Ο αιώνιος αδελφός μου



… Σχετικ με την προσευχ «Πτερ ημν». Μα κυρα στο Παρσι πριν απ λγα χρνια μου λεγε τι δεν τολμοσε να απαγγελει την προσευχ αυτ μετ τα λγια «ελθτω η Βασιλεα Σου». Αυτ τσο φοβταν, στε, αν ντιμα λεγε στον Θε, «γεννηθτω το θλημ Σου», ττε φειλε να δεχθε «λα σα συμβανουν στη ζω» με την ετοιμτητα να τα υπομνει χωρς γογγυσμ, χωρς μικροψυχα και τα παρμοια. Πρσφατα να λλο πλσμα μου λεγε ακριβς τα δια λγια με σνα, σχετικ με το «και φες ημν … ως και ημες αφεμεν τοις οφειλταις ημν». Ο διος μως θεωρ τι, αν εμες λγαμε μνο τις δο πρτες λξεις της προσευχς αυτς, δηλαδ Πτερ ημν, αντιλαμβανμενοι το βαθ τους νημα, ττε λη μας η ζω σε λα τα εππεδα και τις εκδηλσεις της θα λλαζε ριζικ. Αν εγ εμαι υις του ανρχου Πατρς, σημενει τι βρσκομαι ξω απ την εξουσα του θαντου, σημανει τι δεν εμαι δολος αλλ κριος, κατ’ εικνα της κυριτητος του διου του Θεο, σημανει τι αυθεντικ εμαι ελεθερος με τη μοναδικ αληθιν ννοια της ελευθερας. Παραμνοντας σε ττοια κατσταση, ο νθρωπος δχεται κθε λλον συννθρωπ του ως υιν αναστσεως και παει πλον αυτς να εναι για μνα «μηδαμινς» «ξνος», αλλ εναι ο αινιος αδελφς μου. Πς μπορ να φονεσω ττοιον αδελφ; Αλλ μαζ του οτως λλως συναντιμαι στην αιωνιτητα, ξω απ την οποα εναι αδιανητη η παρξη ακμη και του διου του χρνου. πως λεγε ο Γροντας Σιλουανς, «ο αδελφς μου εναι η ζω μου». Σε ττοια κατσταση ο νθρωπος εκολα και με φυσικ τρπο συγχωρε λα σε λους, και πραγματικ αγαπ τους εχθρος του. Αλλ την αληθιν αυτ ευαγγελικ κατσταση κατορθνουν μνο σοι πραγματικ πιστεουν. Η προσευχ που απορρει απ ττοια παιδικ πστη αμεστητας αποκαλπτει στον νθρωπο λλους ορζοντες, μπροστ στους οποους λα τα υπλοιπα στερονται νοματος …

Επιστολ 38, Αρχιμανδρτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ, ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ, Μετφρασις απ τα ρωσικΑρχιμ. Ζαχαρα, Ιερ Πατριαρχικ και Σταυροπηγιακ ΜονΤιμου Προδρμου σσεξ Αγγλας, 2009

 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...