Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

130 - Το παιδί ζωή: ζωή τίποτ’ άλλο!






Τα παιδιά θέλουν παπούτσια
τα παιδιά θέλουν ψωμί
θέλουνε και φάρμακα
δούλεψε και συ.

Γέλα κλαίγε κι όλο λέγε
το παιδί: ζωή.
Τίποτ’ άλλο, Ζωή.
Ζύμωνε στη σκάφη
πρώτο σου ζυμάρι, πρώτο σου ψωμί
ένα καλυβάκι μια μικρούλα αυλή
για το παιδί.

Ζύμωνε το χώμα
με το δάκρυ δάκρυ
φτιάξε ένα χωμάτινο πουλί
να πετάει τη νύχτα
και να κελαηδεί
για το παιδί.

Τούτη είναι η ζωή μας
τούτο το μεγάλο, τίποτ’ άλλο
γέλα κλάψε, πες ό,τι θες
Το παιδί ζωή: ζωή
τίποτ’ άλλο!


[πηγή: Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-1960, Κέδρος, Αθήνα 2002 (20ή έκδ.), σ. 394-395]


129 - Συναυλία για καλό σκοπό



Ο Ελληνικός Κύκλος Σύγχρονων Μελετών (Βρυξέλλες) σε συνεργασία με το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 3ου Ευρωπαϊκού σχολείου Βρυξελλών και το Τ.Ε.Γ. Midi, διοργάνωσαν στο χώρο του θεάτρου De Lijsterbes, το Σάββατο 23 και τη Κυριακή 24 Ιουνίου, συναυλία με σκοπό την οικονομική ενίσχυση της ελληνόφωνης εκπαίδευσης στις Βρυξέλλες. Το σύνολο των εισόδων διατέθηκε για την επιδότηση του ενοικίου του ελληνικού σχολείου στο Anderlecht (λόγω περικοπών της χρηματοδότησης του ελληνικού κράτους).


Μάλιστα κύριοι! Το ελληνικό κράτος άρχισε τις οικονομίες του σταματώντας την χρηματοδότηση των ελληνικών σχολείων της ομογένειας και μάλιστα των Βρυξελλών!


128 - Ένα μπαλόνι μυστικά



Tην Κυριακή 17 Ιουνίου 2012, το Λύκειο Ελληνίδων Βρυξελλών παρουσίασε στο θεατράκι του πολιτιστικού συλλόγου CC de Kam της κοινότητας Wezembeek-Opem το θεατρικό παραμύθι των Βαλεντίνας Παπαδημητράκη και Νικολίας Καραγιάννη "Ένα μπαλόνι μυστικά" με ηθοποιούς παιδιά ηλικίας από πέντε ως δεκατεσσάρων χρονών.

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2012

127 - Νικηφόρος Βρεττάκος



Σταχυολόγηση ποημάτων του Νικηφόρου Βρεττάκου με αφορμή την ανακήρυξη του έτους 2012 ως έτους αφιερωμένου στον ποιητή και πεζογράφο Νικηφόρο Βρεττάκο (100 χρόνια από τη γέννησή του).



126 - Ξένος κι ανεπιθύμητος





Ο ξένος

Ως να μην είχε θέση στον κόσμο
τούτο, κοιτούσε γύρω παράξενα.
Βάδιζε μέρα – νύχτα σχεδόν.
Στην αγορά ή στο θέατρο, στο πάρκο ή στο σπίτι,
ήταν στο δρόμο. Ένας ξένος που κοίταζε
οδούς και αριθμούς. Έλειπαν όμως
η οδός του κ’ η πόρτα του. Μόνος του, δίχως
κλήρο στο χώμα ν’ ακουμπήσει τα γόνατα
για μια προσευχή, πού να πάει κανείς
όταν είναι ένας ξένος;

Νικηφόρος Βρεττάκος

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2012

125 - Σιωπηλή άνοιξη, σιωπηλό καλοκαίρι



Οι ποιητές Γιώργης Παυλόπουλος και Γιώργος Σεφέρης
Πού είναι τα πουλιά της παιδικής μας ηλικίας;

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012

124 - Η υπερηφάνεια




Διήγηση Γέροντος: 

«Βοηθοσα στς τοιμασίες τς πανηγύρεως νς Κελλιο. Γέροντας το Κελλιο πο ταν πολ πιτήδειος κα γρήγορος, μο λεγε: “Κάνε γρήγορα, φέρε κενο, πήγαινε κε…”. γ δν μποροσα ν ντέξω τόση βία, λλ τ κανα λα μ πακοή. κείνη τν στιγμή, πο κανα λον ατ τν γώνα ν τοιμάσουμε τράπεζα γι σαράντα πατέρες –κα τ κανα μ μεγάλη προθυμία–, μπκε εχ μέσα μου κα ρχισε ν λέη καρδιά μου μόνη της τν εχ χωρς προσπάθεια. , τί γαλλίαση! Δν μπορ ν τν περιγράψω. ρχισε καρδιά μου ν λέη τν εχ κα βγαινε π τ στόμα μου οράνια εωδία. Κα λα ατά, πειδ κανα πακο σ’ ναν ξένο· δν ταν Γέροντάς μου. ρθε χάρις το Θεο κα μ πεσκίασε. Ατν τν χάρι τν εχα γι να τέταρτο περίπου, ν ταυτόχρονα δούλευα, κα Γέροντας το Κελλιο δν κατάλαβε τίποτε. Τότε ρχεται νας λλος δελφς κα μο λέει μ λίγο πότομο τρόπο:

― Γιατί μο πρες τ τηγάνι;― Φεύγα π δ πέρα, δαιμονισμένε, πο σο πρα τ τηγάνι! μες πνιγόμαστε στν δουλειά. Κα μόλις το επα τσι, πάει φυγε εχ π μέσα μου. Τν λλη μέρα πγα στν πάπα-φραμ τν Κατουνακιώτη κα το διηγήθηκα ,τι μο συνέβη. Μο πάντησε: “Παιδί μου, ρθε χάρις το γίου Πνεύματος κα σ πεσκίασε, λλ δν σουν ξιος ν παραμείνη, διότι χεις περηφάνεια. ν το λεγες σ κείνη τν στιγμ “ελόγησον, γ τ πρα τ τηγάνι”, θ κουγες τν δαίμονα ν ρύεται σν γουρούνι, θ σκουζε. Ατν τν βαλε πειρασμός, τ πέτρεψε Θες ν σ δοκιμάση, ν σ σουν ξιος ν παραμείνη εχ μέσα σου”».

123 - Χαμένο κορμὶ





 
στι δ φλον ν νθρώποισι ματαιότατον,
στις ασχύνων πιχώρια παπταίνει τ πόρσω

(Πίνδαρος, Πύθια, δ 3η, στ. 21-23)

Χαμένο κορμ ποιος περιφρονε τ πάτρια γυρεύοντας τ ξένα

(μετάφραση: Φειδίας http://www.pheidias.gr/)

122 - Όνειρο Διονυσίου Σολωμού




«Ἀπὸ τοὺς φοβεροὺς γκρεμνούς, τὶς χαμηλὲς κοιλάδες καὶ τὰ ψηλὰ βουνά, ἀπὸ τὴν ἐρημιὰ τῶν ποταμῶν καὶ τῆς θάλασσας, ἀπὸ τοὺς δρόμους, τὶς σπηλιές, τὰ πηγάδια, ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ τὰ ζεστὰ κρεβάτια, σηκωθεῖτε, ὦ σφαγμένοι τῆς Ἑλλάδας, καὶ προσευχηθεῖτε!».

Αὐτὰ εἶπε ἡ βαθειὰ φωνή, ἐξακοντισμένη πρὸς τὸ χῶρο τοῦ ὀνείρου, καὶ ἡ ψυχὴ ἦταν ὅλη ὄργανο πνευματικό, ἕτοιμη νὰ δεχτεῖ γρήγορα τὸ κοντινὸ καὶ τὸ μακρινό, τὸ φωτεινὸ καὶ τὸ σκοτεινό, τὸ ἀνθρώπινο καὶ τὸ θεῖο.

Καὶ τὸ ὄνειρο, ἀπαντώντας μὲ θαυμαστὴ ταχύτητα, ἔδωσε πίσω ὅλα τὰ πνεύματα ποὺ εἶχαν προσκαλεστεῖ καὶ τὰ ἔσπρωξε ἀμέτρητα καὶ σφιγμένα τὸ ἕνα στὸ ἄλλο, σ᾿ ἕνα διάστημα χωρὶς ὅρια, ποὺ ἔμοιαζε ὠκεανὸς χωρὶς στεριὲς καὶ νησιά, ἢ σὰν οὐρανὸς χωρὶς ἄστρα.

Ἐμπρὸς στὰ μάτια μου τὰ δακρυσμένα καὶ ἔκπληκτα, ὅλοι μουρμούριζαν καὶ ἔτρεμαν ὅπως τὰ ἀναρίθμητα φύλλα ἑνὸς πελώριου δέντρου ποὺ τὸ δονεῖ ὁ ἀέρας. Τὰ φύλλα ποὺ τὸ φθινόπωρο τὰ παίρνει ἀπὸ τὰ δέντρα καὶ τὰ στρώνει στὴ γῆ, ἦταν τίποτα ἐμπρὸς σ᾿ αὐτὸ τὸ πλῆθος.

Ὅλοι εἶχαν τὸ χέρι στὴν καρδιὰ σὰν ἀπὸ ἀπέραντο πόνο, καὶ προσεύχονταν ὁμόφωνα. Ἡ προσευχὴ ἦταν θερμὴ καὶ βαθειά, ἀλλὰ οἱ φωνὲς ἀδύνατες καὶ χωρὶς ἦχο, ὅπως αὐτὲς ποὺ βγάζομε στὸν ὕπνο μας τὸν τρομαγμένο.

Ξαφνικὰ ξέσπασε ἀπὸ ὅλους ἕνας ἀνεμοστρόβιλος ἀπὸ φωνές, πάμπολλες ὅπως ἡ ἄμμος ποὺ στροβιλίζεται ἀπὸ μανιασμένο ἄνεμο. Ὡστόσο μία χαρὰ φανερωνόταν μέσα στὸν ἔρημο αἰθέρα.
    
Μιὰ μαυροφόρα γυναῖκα στάθηκε ψηλά, καὶ ἡ ἀγκαλιὰ ποὺ ἄνοιξε πρὸς ὅλους, κοιτάζοντας ὅλους, ἦταν φανερὰ ἐκείνη ποὺ ἔσφιξε μητρικὰ τὸν Σωτῆρα.

Διονύσιος Σολωμός, Ποιήματα καὶ Πεζά, ἐπιμ. Στυλ. Ἀλεξίου, Ἀθήνα 1994.

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

121 - Καταδυναστεύομεν πολλάκις τον πτωχόν, τον ασθενή




Ίνα μη όμως νομισθή υπό τίνος ότι μόνον τα καλά αναφέρομεν, καίτοι ουδέν το απόλυτον εν τω κόσμω τούτω, γράφομεν και το δεύτερον θέμα, υπόθεσιν έχον συμβάν γενόμενον πέντε έτη προ της ημετέρας ελεύσεως εν τη Μονή και γνωστόν εις όλους τους τότε πατέρας αυτής.

Ήτο η 25 Νοεμβρίου του 1905 και εν τη εσπερινή τραπέζη εγίνετο υπό του διαβαστού ανάγνωσης εις τον βίον της Αγίας Αικατερίνης, συνέπεσε δε να τελείωση ούτος πριν ή λήξη το δείπνον των αδελφών και ο διαβαστής διηπορείτο πόθεν να συμπλήρωση το υπόλοιπον, οπότε εις εκ των μικρών και απλουστέρων αδελφών Νεόφυτος τούνομα, του είπε να βάλη εκ των υπολοίπων του Αγίου Μερκουρίου. Εις τούτο ο παρακαθήμενος εν τη Τραπέζη Γέρων Συμεών επί έτη τυπικάρης της Μονής συναρπαγείς υπό του θυμού διά την παρέμβασιν εις τα δικαιώματα του του απλού Νεοφύτου, εξεστόμισε κατ’ αυτού ενώπιον όλων την λέξιν «σκασμός», όπερ κατελύπησεν όλους τους αδελφούς και αυτόν ίσως τον ίδιον, άλλα πλείον πάντων τον Νεόφυτον, όστις εκ φιλαδελφίας μόνης έσπευσε να οδηγήση τον αδελφόν και ουχί εκ προθέσεως να περιφρονήση τον τυπικάρην. Δεν παρήλθον πέντε λεπτά και ηγέρθησαν της τραπέζης οι αδελφοί, και καθ’ ήν στιγμήν ο διαβαστής έλεγε την ευχαριστίαν του δείπνου ο Γέρων Συμεών έπεσεν εις το δάπεδον της τραπέζης ως κεραυνόπληκτος εκ συγκοπής της καρδίας και απεβίωσε, προς γενικήν λύπην αλλά και κατάπληξιν της αδελφότητος, και έπεσε φόβος και τρόμος έπ’ αυτούς ενθυμουμένων τους λόγους του Κυρίου «οράτε μη καταφρονήσητε ενί τούτων των μικρών, λέγω γαρ υμίν ότι οι άγγελοι αυτών εν ουρανοίς διαπαντός βλέπουσι το πρόσωπον του Πατρός μου του εν ουρανοίς» (Μτ. 18, 10). Δεν γνωρίζομεν την περαιτέρω κρίσιν του Θεού εν προκειμένω, νομίζω όμως ότι η ευσπλαγχνία του η άπειρος, απέβλεψεν εις δύο τινά, πρώτον εις τον σωφρονισμόν των άλλων αδελφών και δεύτερον εις την τιμωρίαν και εξιλέωσιν του καταφρονήσαντος. Κατά κοινήν ομολογίαν ο τυπικάρης Συμεών ήτο καθ’ όλα καλός, σώφρον, τίμιος, ευλαβής και εις άκρον ζηλωτής της εκκλησιαστικής ευταξίας, ήτο μόνον απότομος προς τους αδελφούς, εν ολίγοις του έλειπε το έλαιον όπως εις τας μωράς παρθένους.

Καταδυναστεύομεν πολλάκις τον πτωχόν, τον ασθενή και νομίζομεν ότι ουδένα κίνδυνον διατρέχομεν εκ τούτου, και δεν γνωρίζομεν ότι ο στεναγμός αυτών και η αναφορά του φύλακος αγγέλου φθάνουσι πάραυτα εις τα ώτα Κυρίου Σαβαώθ, του ειπόντος «εφόσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων εμοί εποιήσατε» (Μτ.25,40).


Πηγή: Αρχιμ. Γαβριήλ Διονυσιάτου (†) 1983, Λαυσαϊκόν του Αγίου Όρους, Β’ Έκδοσις, Άγιον Όρος 2002, http://agioritikesmnimes.blogspot.be/2012/06/1413.html

.

120 - Τὰ τρία ἐρωτήματα





Μία φορ κα ναν καιρό, νας βασιλις σκέφτηκε τι ν ξερε πάντοτε τν κατάλληλη στιγμ γι ν᾿ ρχίζει κάτι, ν ξερε ποιο εναι ο κατάλληλοι νθρωποι γι ν᾿ κούει κα ποιο εναι κενοι πο θάπρεπε ν᾿ ποφεύγει κα πάνω π λα ν ξερε πάντοτε ποι εναι τ σημαντικότερο πράγμα ν κάνει, δ θ ποτύχαινε σ ,τι πιχειροσε.

Κα ταν το ρθε ατ σκέψη, φρόντισε ν διακηρυχθε σ λόκληρο τ βασίλειό του τι θ δινε σπουδαία μοιβ σ᾿ κενον πο θ το μάθαινε ποι εναι κατάλληλη στιγμ γι κάθε νέργεια, ποιο εναι ο πι ναγκαοι νθρωποι κα πς θ μποροσε ν ξέρει ποι εναι τ πι σπουδαο πράγμα ν κάνει.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

119 - Προσευχή στο Άγιο Πνεύμα




  • Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα το Άγιον, ελθέ μεθ’ ημών και αγίασον ημάς (Ιωαν. ιδ' 17).
  • Πνεύμα Οδηγητικόν, οδήγει ημάς επί τρίβους δικαιοσύνης (Ιωαν. ιδ' 17).
  • Πνεύμα Διδακτικόν, κατάστησον ημάς διδακτούς Θεού (Α’ Κορ. β' 13).
  • Πνεύμα Αληθείας, αποκάλυπτε εις ημάς τα μυστήρια της Βασιλείας των Ουρανών (Ιωαν. ιδ' 17).
  • Πνεύμα Σοφίας, διάνοιγε τους οφθαλμούς της διανοίας μας ίνα κατανοή τα θαυμάσια εκ του Νόμου Σου (Α' Κορ. ιβ 8 – Ψαλμ. 118).
  • Πνεύμα Συνέσεως, απομάκρυνε την αφροσύνη μας (Β’ Τιμ. α' 7).
  • Πνεύμα Υπομνηματικόν, υπενθύμιζε εις ημάς τον υψηλόν μας προορισμόν (Ιωαν.ιδ'. 17)
  • Πνεύμα Παράκλητον, ενίσχυε ημάς εις τας θλίψεις του βίου τούτου (Ιωαν. ιδ' 17).
  • Πνεύμα Ευθές, εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις ημών (Ψαλ. Ν' 12).
  • Πνεύμα Δυνάμεως, ενίσχυε ημάς εις την άρσιν του καθ’ ημέραν σταυρού μας (Πραξ. α' 8).
  • Πνεύμα Φωτός, καταύγαζε τα σκότη της νυκτός της παρούσης ζωής.
  • Πνεύμα Ερευνητικόν, ερευνόν και ετάζον καρδίας και νεφρούς, χάριζε εις ημάς συνείδησιν αγαθήν (Α' Κορ. β’ 10).
  • Πνεύμα Λαλούν, λάλει αγαθά εις τας καρδίας ημών (Ματθ. ι' 20).
  • Πνεύμα Ζωοποιούν, ανόρθωσον τα εκ της αμαρτίας παραλελυμένα και νεκρά μας μέλη (Ιωαν. ς' 63).
  • Πνεύμα Πληρούν, πλήρωσον τας καρδίας ημών, πίστεως, ελπίδος και αγάπης (Λουκ. α' 41).
  • Πνεύμα Προφητικόν, χάριζε εις ημάς παρρησίαν προφήτου εις τας πονηράς και δυσκόλους ημέρας μας (Πραξ. α' 16).
  • Πνεύμα Υιοθεσίας, κάμε να κράζωμεν εκ βάθους καρδίας, Αββά ο Πατήρ (Ρωμ. η' 15).
  • Πνεύμα Ελευθερίας, ελευθέρωσον ημάς από τα σύγχρονα είδωλα (Β’ Κορ.γ' 17).
  • Πνεύμα Συναντιλήψεως, γίνου αντιλήπτωρ εις τας ασθενείας μας (Ρωμ. η' 26).
  • Πνεύμα Μεσιτικόν, μεσίτευε υπέρ ημών «στεναγμοίς αλαλήτοις» (Ρωμ. η' 26).
  • Πνεύμα Αγάπης, δημιούργησε εντός ημών καρδίας παλλομένας από αγάπην και αφοσίωσιν (Β’ Τιμ. α' 7).
  • Πνεύμα Μαρτυρούν, κατάστησέ μας ζώσαν μαρτυρίαν Ιησού Χριστού εις την εποχήν μας (Εβρ. ι' 15).
  • Πνεύμα Κύριον, αποκάλυψον εις ημάς την αληθινήν Σου λατρείαν (Α' Κορ. ιβ' 5).
  • Πνεύμα Κατασκηνούν, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν (Α' Κορ. ς' 19).
  • Και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος.
  • Και σώσον Αγαθέ τας ψυχάς ημών.
  • Αμήν.

118 - Τι είναι η χώρα μου...





Tα παιδιά της Δ΄ τάξης του 16ου Δημοτικού σχολείου Ιλίου βρήκαν ένα ξεχωριστό τρόπο προκειμένου να εκφράσουν τα συναισθήματα τους σχετικά με την κρίση που πλήττει την χώρα μας.

Με την καθοδήγηση της δασκάλας τους, Ελένης Καραγιάννη, η οποία είναι υπεύθυνη για την εικαστική αγωγή των παιδιών, κατέγραψαν σε βίντεο τα συναισθήματα για την πατρίδα τους.

Η Ελένη Καραγιάννη αναφέρει σχετικά:

«Έφτιαξα αυτό το βίντεο με τις σκέψεις των ίδιων των παιδιών από το σχολείο όπου διδάσκω. Στο βίντεο είναι τα συναισθήματά τους για την χώρα τους, το πως βιώνουν την Ελλάδα της κρίσης, οι φόβοι τους, οι ιδέες και οι ελπίδες τους. Μπορεί να είναι «μικρά» αλλά η «Κρίση» τα έχει αγγίξει βαθιά στις ψυχές τους. Εγώ έδωσα την ιδέα, τα παιδιά μίλησαν. Τα ακούμε.

Έγινε με την άδεια των παιδιών, των γονιών τους, του συλλόγου διδασκόντων και του διευθυντή του σχολείου.».


Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

117 - Το νανούρισμα της Παναγίας



Κοιμήσου τώρα που κανείς
δε θα’ ρθει να σε πάρει,
γιατί’ ναι η προίκα σου ο καημός
μαζί με τόση χάρη.

116 - Γιατί η Ελλάδα;



© FERNANDO VICENTE

 Η Ελλάδα δεν μπορεί να πάψει να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ευρώπης, χωρίς η τελευταία να μετατραπεί σε μια γκροτέσκα καρικατούρα του εαυτού της, καταδικασμένη στην πιο παταγώδη αποτυχία. Η Ελλάδα είναι το σύμβολο της Ευρώπης.
 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...