Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

20 - Η μπλε πατρίδα

Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι;
Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;

Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της χρυσή στολή
που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα
μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;

Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!

Ιωάννης Πολέμης






Οι φωτογραφίες είναι του Χρήστου Κωτσιόπουλου από http://www.greeksky.gr/.

19 - Σοφίδες και Άι Γιάννης επαρχίας Βιζύης Ανατολικής Θράκης



Μικρό παιδί αγάπησα το χωριό του παππού και της γιαγιάς από τη πλευρά της μητέρας μου. Εκεί περνούσα όλες τις σχολικές μου διακοπές. Σου ετοιμάζω πολλές ιστορίες, αλλά θυμάμαι τώρα ότι και ο παππούς και η γιαγιά θυμόντουσαν με πραγματική νοσταλγία τα παιδικά τους χρόνια στα μέρη τους στην Ανατολική Θράκη. Για σένα αυτοί είναι ο προπαππούς και η προγιαγιά σου.
   
Ο παππούς, ο Ματθαίος, ήταν από τις Σοφίδες (σημερινό Evrencik) και η γιαγιά, η Χαρίκλεια, από τον Άϊ Γιάννη (σημερινό Akpınar) της επαρχίας Βιζύης Ανατολικής Θράκης. Τα χωριά απέχουν μεταξύ τους 22 χλμ. 
   

18 - Διάλειμμα

 

Στιγμές γαλήνης, στιγμές που ο εσωτερικός μας εαυτός αδειάζει εντελώς και σιωπά αφηρημένος. Το βλέμμα δεν κυττά, ο νους υπνώτει, η γλώσσα σταματά. Ακινητούμε μπροστά στον αέναο ρυθμό της φύσης, στη βουβή πληρότητα της ύπαρξης.

17 - Ονειρευόμουν κάποτε πως πετούσα

Όταν ήμουν μικρός και γι' αρκετό διάστημα ονειρευόμουν πως πετάω. Έβλεπα τον εαυτό μου να κάνει δύο, τρία βηματάκια, να πατάει γερά στο χώμα, να δίνει μια ώθηση και ωπ, να πετάει. Με τα χέρια και τα πόδια ανοιχτά έβλεπα τις στέγες των σπιτιών, περιεργαζόμουν τις αυλές τους και ταξίδευα ψηλά, όλο και ταχύτερα, όλο και μακρύτερα. Το όνειρο ήταν τόσο αληθινό που αισθανόμουν την αεροδυναμική πίεση του αέρα πάνω μου, τον άνεμο να φυσά στ' αυτιά μου και να σπρώχνει τα μαλλιά μου πίσω. Περίμενα πως και πως να κοιμηθώ για να δω -καλύτερα πες να ζήσω- αυτό το όνειρο. Σταδιακά όμως άρχισα να μην μπορώ να πετάω ψηλά, οι πτήσεις μου λιγόστευαν στο χρόνο ολοένα και περισσότερο, και στο τέλος μπορούσα να σηκωθώ πετώντας μόλις μερικά εκατοστά από το έδαφος, ώσπου μια μέρα ήταν αδύνατον να πετάξω πια. Το όνειρο τελείωσε τότε, δεν το ξαναείδα ποτέ πια, μόνον η ανάμνησή του διαρκεί ως τώρα.

Κλείνω τα μάτια λοιπόν και να, βλέπω πως ονειρευόμουν κάποτε πως πετούσα.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...