Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

5 - Τα κάλαντα




Fugit irreparabile tempus
...που πάει να πει ο χρόνος περνά ανεπιστρεπτί.

  
Η λατινική αυτή φράση προέρχεται από τα Γεωργικά του Βιργίλιου, όπου βρίσκεται ως sed fugit interea fugit irreparabile tempus singula dum capti circumvectamur amore (= αλλά στο μεταξύ φεύγει, ο χρόνος μας προσπερνά ανεπιστρεπτί, καθώς εμείς περιπλανιόμαστε τριγύρω δέσμιοι της αγάπης μας για τη λεπτομέρεια).
   



Θυμάμαι τα κέρδη από τα κάλαντα: καραμέλες, υπήρχε μόνον ένα είδος, "ματζούνια", ροζ ζελεδάκια τυλιγμένα σε διαφανή άσπρα χαρτάκια, γλειφιτζούρια, κι αυτό ένα είδος, σπανίως καμιά σοκολάτα, η μικρή μπλέ του Παυλίδη, της υγείας όπως έγραφε, ξηροί καρποί βεβαίως, καρύδια, φουντούκια, κάστανα, αλλά και χαρούπια, που ερχόταν από την Κρήτη, αποξηραμένα βερίκοκα, σταφίδες, λεμπλεμπιά, δηλαδή στραγάλια, "πέτσες", ένα είδος πες το στερεάς καφέ ζελατίνας από καμένη ζάχαρη, που την μηρυκάζαμε κρυφά την ώρα του μαθήματος στο σχολείο, αλλά και μυρωδάτους βουτυρωμένους κουραμπιέδες σπιτικούς, καραμελωμένα φιρίκια και καμιά φορά από καμία πενταρίτσα, ναι αυτή με τη τρύπα στη μέση, που όταν την κέρδιζα, την κρατούσα σφιχτά να μην τη χάσω τόσο που ίδρωναν τα χεράκια μου.Την πρώτη μου πενταρίτσα, θυμάμαι, η μάνα μου την έραψε στην κασκορσέ, δίπλα σε ένα μικρό τριγωνικό γαλάζιο φυλαχτό. Κι εγώ φούσκωνα σαν τα παγώνια του Τσαούς μοναστίρ για όσους ξέρουν για τι πράγμα μιλάμε. 
Ναι ο χρόνος περνά.




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...