Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

22 - Φοβάμαι τις αράχνες



Πολλοί άνθρωποι φοβούνται τις αράχνες. Δεν ξέρω τι τους φοβίζει περισσότερο στις αράχνες. Ο τρόπος που κινούνται έτσι ξαφνικά, γρήγορα, ή ο ιστός τους; Δεν είναι πάντως καθόλου επικίνδυνες και μάλιστα έχουν εμπνεύσει ένα θετικό πρότυπο ήρωα. Τον Spiderman.
      
Ο ποιητής Σταύρος Ζαφειρίου έγραψε ένα ωραίο ποίημα σε μουσική του Πάρη Παρασχόπουλου, κάνοντας μια μεταφορά πάνω σε μια αράχνη και τον ιστό της. Το ποίημα βρίσκεται στην ποιητική του συλλογή Η άτροπος των ημερών. Προτείνω να το ακούσετε από τον ίδιο τον ποιητή, πριν να το διαβάσετε (εδώ).
  
  

   
Τότε απλώθηκε ο Λόγος σαν ιστός
και παγιδεύτηκε στο κέντρο του ο χρόνος,
προσμένοντας την αδηφάγο αράχνη.
Εκείνη δρασκέλισε το νεύρο του πράσινου φύλλου,
εκεί όπου διάφανο φώλιαζε το νερό,
με πόδια εμπρός και πόδια πίσω ισορροπώντας,
σέρνοντας και προσθέτοντας το βδελυρό ένδυμά της·
ξεκίνησε απ’ τον ίσκιο του Λόγου
κατεβαίνοντας στη μεριά μας,
μια κι εμείς ορίζουμε τις διαστάσεις του κόσμου
κι ο κόσμος υφαίνει το σχήμα του γύρω από εμάς·
μια κι εμείς είμαστε ο ίδιος ο χρόνος
κι ο χρόνος εκκρίνει τον χρόνο χάρη σ’ εμάς.




Υπάρχει βέβαια και ένα μεγάλο είδος αράχνης, η ταραντούλα, που παρόλο που το δηλητήριό της δεν είναι επικίνδυνο για τον άνθρωπο, το δάγκωμά της προκαλούσε ένα είδος υστερικής μανίας που θεωρούσαν ότι οφειλόταν στο τσίμπημά της. Στην Ιταλία, όπου κατά κύριο λόγο ενδημούσε η Λυκόσα ταραντούλα (δηλ. η ταραντούλα λύκος), ένα είδος μεγάλης αράχνης, είχαν συχνά χωρικούς θύματα της, στην πλειονότητά τους γυναίκες. Και για να θεραπευτεί κάποιος που τον είχε τσιμπήσει γινόταν ένας μουσικός εξορκισμός. Ειδικοί οργανοπαίχτες πήγαιναν στο σπίτι του άρρωστου και άρχιζαν να παίζουν 12 διαφορετικά μοτίβα. Στην αντίστοιχη μελωδία που θεωρούσαν ότι αντιστοιχεί στο μέγεθος και στο χρώμα της αράχνης που τον τσίμπησε, ο άρρωστος άρχιζε να χτυπιέται και ξεκινούσε έναν ξέφρενο μιμητικό χορό που μιμούνταν τις κινήσεις της αράχνης. Αυτό μπορούσε να κρατήσει και 3 ολόκληρες μέρες χωρίς διακοπή. Μετά έπεφτε στο πάτωμα κουρασμένος και εξουθενωμένος, αλλά θεραπευμένος.

Ο χορός αυτός ονομάζεται στα ιταλικά ταραντέλα ή ταραντέλα πίτσικα από το πιτσικάρε - τσιμπάω. 

Η Ταραντέλα έχει σύντομες κυκλοτερείς, αρμονικές και ρυθμικές αλληλουχίες, γνωστές σαν ostinati, με υπνωτικές επαναληπτικές ιδιότητες, οι οποίες ενθάρρυναν τον αυτοσχεδιασμό και, συνεπακόλουθα, τη χρήση των παραλλαγών. Αυτός ο μανιακός βακχικός χορός πήρε διαστάσεις επιδημίας σε ολόκληρη την Ευρώπη και υπάρχουν περιγραφές για εκατοντάδες ανδρών και γυναικών που χόρευαν oργιαστικά στα πανηγύρια, από την Aix-la-Chapelle (Γαλλία) μέχρι την Κολωνία και την Κάτω Ιταλία.

 Η Καθολική Εκκλησία, θορυβημένη από τη δημοτικότητα αυτού του χορού, πήρε θέση και τον απαγόρευσε.


 Ο σκοπός της Ταραντέλας -πίτσικα.

Σπάνιο ντοκιμαντέρ του 1959. 
Ο μουσικός "εξορκισμός"
της Ταραντέλας από 4:14'.
Στο 13:42΄ η γυναίκα-αράχνη.

Ισπανική μεσαιωνική ταραντούλα (μέχρι 1:1΄)
όπως τραγουδιέται από γαλλίδα σοπράνο. 
Προσέξτε πώς η σοπράνο μιμείται
τις κραυγές της γυναίκας
από το τσίμπημα της ταραντούλας

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...