Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

15 - Μας σύστησε μια γερακίνα

Μας σύστησε ένα γεράκι, μια γερακίνα συγκεκριμένα χτυπημένη στο φτερό που κανείς δεν αναλάμβανε να την περιποιηθεί. Εκείνος ήταν "ο τρελός του χωριού", ο ιδιόρρυθμος, ο αφελής,
που προκαλεί γελάκια στο πέρασμά του στους σοβαρούς με την οικολογική μεν συνείδηση, αλλά με την πρέπουσα αμφίεση.
Δεν τον ένοιαζε τίποτε απ' αυτά. Το μόνο που ήξερε από παλιά ήταν ότι αγαπούσε τη ζωή. Τη ζωή με τα φυτά της, τα ζώα της, τα πουλιά της, τους ανθρώπους της. Έφτασε μ' ένα παπαγάλο στον ώμο, τον Τοτό. Η γερακίνα μ' ένα περίεργο τρόπο στάθηκε στο χέρι του με εμπιστοσύνη.
-Θα γίνει καλά, Γιάννη;
-Θα την αφήσουμε σίγουρα σε μερικούς μήνες στον Αξιό. Κι έπιασε να τραγουδάει Μπέλλου "μ' αεροπλάνα και βαπόρια...".
Δεν έγινα ποτέ οικολόγος. Έμαθα να καθαρίζω κουτσουλιές πουλιών σε μια αποθήκη στη Σίνδο, να ταΐζω, να γελάω με τις τσαχπινιές μιας ασβούλας, να πετάει η ψυχή μου στις απελευθερώσεις μαζί με τα πουλιά.
Τα χρόνια πέρασαν, είκοσι και βάλε, ο Γιάννης στο κέντρο αποκατάστασης άγριων ζώων στην Αίγινα κι εγώ μαμά στη Θεσσαλονίκη. Η αγάπη δεν ξεχνιέται... Πήραμε το δρόμο με τα παιδιά μας τρεις φίλες του να ανταμωθούμε, να γελάσουμε, να πούμε τα παράπονά μας. Αυτή τη φορά ήρθε μ' ένα πετροχελίδονο στα μαλλιά και μ' ένα λαφιάτη μπέμπη στα χέρια.
Η κατάσταση στο κέντρο δύσκολη. Οι εθελοντές λίγοι, η δουλειά πολλή και ο Γιάννης κατηγορούμενος και πεινασμένος. Τον κατηγορούν ότι καταχράστηκε χρήματα και θέλουν να του πάρουν τη μοναδική του περιουσία, ένα διαμερισματάκι στο Περιστέρι.
-Έχετε να φάτε Γιάννη;
Κάποιος ευγενικός έλληνας τους παρέχει τροφή σ' αυτόν και τα ζώα.
Καθώς τον χαιρετούσαμε με αγκαλιές φιλιά και δάκρυα τον κοίταξα και είπα: πρέπει να βοηθήσω, το οφείλω στον εαυτό μου αλλά και  στο γιό μου που του μαθαίνω ν' αγαπάει τη ζωή και την αλήθεια...

Από Αθηνά


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...